ترکيه نشان داد مسأله 28 مرداد نيست!
سام قندچي
ما در برهه اي از تاريخ ايران هستيم که آهنگ توسعه جامعه به شکل عادي نبوده و با بهره جستن از مدل تعادل منقطع Punctuated Equilibrium دانشمند تکامل استفان گولد Stephen Gould که چند سال پيش فوت کرد، ميتوانم بگويم ما در يک انقطاع ديگر به سر ميبريم و مهم است که ببينيم چه چيزي مانع از آن شده است که اپوزيسيون ايران راه حلي مؤثر براي اين دوران بحراني زندگي ايران، ارائه دهد. چنين انقطاع ها نظير زمان پايان جنگ ايران و عراق، نياز بيدارانديشي از سوي همه ايرانيان و آنهائي که نگران ايران هستند را طلب ميکند، و اينکه بياد آوريم، رژيم هم در ارتباط با قدرت هاي بيگانه و هم در ارتباط با مردم ايران، اقدامات غيرمنتظره ئي نظير صلح با صدام يا قتل عام زندانيان سياسي در سال 1367 را در چين شرايطي انجام داد که در نوشتار زير به آن پرداخته ام:
http://www.ghandchi.com/391-Awake.htm
برخي از کسانيکه از اوهام نيروهاي سياسي سابق ايران به ستوه آمده اند به اشتباه خيال ميکنند مشکل اپوزيسيون اين بوده است که سعي کرده است قدرت سياسي را تصرف کند و تصور ميکنند تمرکز بر روي توسعه نهادهاي اجتماعي بجاي مبارزه براي کسب قدرت سياسي، راه حل ايران است. گرچه تأکيد برروی نياز به رشد نهادهاي اجتماعي در ايران اهميت بسزائي دارد اما انجام اين مهم به قيمت نشان دادن نقش فعالين سياسي بمثابه صوفيان، يا بمثابه ژورناليست ها، همانطور که در نوشته زير به تفصيل توضيح دادم، گمراه کننده است:
http://www.ghandchi.com/367-tudehii.htm
فعالين سياسي، حتي در کشورهاي دموکراتيک، نظير آمريکا، وقتي در قدرت نيستند، هنوز کوشش اصلي شان ساختن پشتيباني براي حزب خود، نظير نوعي که مثلاً امروز حزب دموکرات براي کسب حمايـت براي انتخابات رياست جمهوري سال 2008 عمل ميکند است، چرا که جمهوريخواهان کنترل قوه مجريه را در زمان حاضر در آمريکا دست دارند.
در کشورهائي که دموکراتيک نيستند، کماکان کسب قدرت هدف مرکزي فعالين سياسي است، گرچه در حالتي نظير انقلاب آمريکا، گرفتن قدرت از طريق انقلاب مسلحانه انجام شد و کسي هم بخاطر به قدرت رسيدن ازطريق انقلاب کردن ديکتاتور نشده است، همانطور که واشنگتن و جفرسون در انقلاب آمريکا نشان دادند. در آنچه هم ما در پايان اتحاد شوروي شاهد آن بوديم، اينگونه تغيير بنياني از طريق گذار مسالمت آميز بدست آمد. معهذا هدف فعالين سياسي در هر دو مورد کسب قدرت بود و چنين هدف سياسي و انديشيدن درباره آن هم نه تنها هيچ عيبي ندارد بلکه هدف نهائي است که فکر ميکنند برنامه اي براي توسعه و اداره جامعه دارند، يعني فعالين سياسي.
اين موضوع را مفصلاً در مقاله اي که ذکر کردم توضيح داده ام و موضوع بحث اين نوشتار نيست. اجازه دهيد به موضوع اينکه چه چيزي اپوزيسيون ايران را از رسيدن به يک راه حل مؤثر براي ايران بازداشته است برگردم.
***
دو مبلغ اصلي ناسيوناليسم در اپوزيسيون ايران، يعني پهلويست ها و مصدقيست ها، هريک از ديدگاه ويژه خود، مدتها است درباره 28 مرداد 1322 بمثابه رويدادي کليدي که به وضعيت کنوني اين برهه تاريخ ما انجاميده است، منازعه کرده اند. پهلوي گرايان ها ميگويند که بر خلاف رضا شاه، اتحاد مصدق با روحانيـت از همان ابتدا، بالاخره نتيجه عملي خود را در حاکميت خميني در سال 1357 و در نتيجه در شکست ناسيوناليسم، متبلور کرد. از سوي ديگر، مصدقي ها ادعا ميکنند که ارتباطات رژيم پهلوي با قدرت هاي خارجي ناسيوناليسم ايراني را خدشه دار کرده و اينکه سرنگوني مصدق در کودتاي سال 1332 فروپاشاندن ناسيوناليسم بوده و راه را براي پيروزي اسلام گرايان در سال 1357 هموار کرده است. به عبارتي اينها دو سنت اصلي ناسيوناليسم هستند که پلاتفرم ناسيوناليستي ايران مشروطه را هرچند با دو ديدگاه متضاد، به دوش ميکشند.
پهلويست ها، مصدقي ها را متحد طبيعي اتحاد شوروي دانسته و تصور ميکردند اگر مصدق در قدرت باقي ميماند، ناسيوناليسم ايراني به خطر افتاده و بوسيله کمونيستها بلعيده ميشد. در مقايسه مصدقي ها نه تنها رژيم پهلوي را يک سيستم ديکتاتوري ارزيابي ميکنند و رضا شاه را نيز ديکتاتوري که از حمايـت بريتانيا برخوردار بوده است قلمداد ميکنند با اينکه در پايان به سوي آلمانها متمايل شده است، و آنها محمد رضا شاه را هم دست نشانده آمريکا و انگليس ميدانند.
البته ناسيوناليسم ايراني به دو نيروي بالا محدود نبوده و بسياري از کمونسيتهاي ايران، نظير خليل ملکي، بويژه پس از پيروزي اسلامگرائي در 1357، به درجات گوناگون، ناسيوناليسم را برگزيده اند. و نوع اسلامي ناسيوناليسم هم در کنار جبهه ملي مدتها ست حضور داشته است، با سازمانهائي نظير نهضت آزادي و رهبراني نظير مهدي بازرگان که از همکاران بلندپايه مصدق بود، نمايندگي ميشود. وجود اين سايه روشن هاي ناسيوناليسم در ايران و روابط آنها با پهلويست ها و مصدقيست ها در برهه هاي مختلف تاريخ ما موضوع اين بحث نيست، و تز اصلي اين نوشتار را تغيير نميدهد. در نتيجه پهلويست ها و مصدقي ها که دو طرف اصلي شکاف عظيم 28 مرداد هستند، مرکز توجه اين مقاله هستند.
***
در مقايسه با ايران، ناسيوناليسم ترکيه هيچگاه چنين شکاف عظيمي نظير 28 مرداد را در تاريخ خود نداشته و با روشني بيشتري نسبت به همه سايه روشن هاي ناسيوناليسم ايراني، سکولار بوده است، و هدفم اين موضوع است وقتي خاطر نشان کردم که 28 مرداد نميـتواند بمثابه علت شکست ناسيوناليسم بوسيله اسلامگرائي، در ترکيه، در انتخابات اخير آن، تلقي شود.
لطفاً دقت کنيد که نگفتم شکست *سکولاريسم*، بلکه نوشتم شکست *ناسيوناليسم* بوسيله اسلامگرائي. اين مبحث موضوغ اصلي بحث من در اين نوشته است.
توصيه ميکنم که مصاحبه هاي زير را تماشا کنيد که ارائه اطلاعات بسيار عالي درباره آنچيزي است که در انتخابات اخير در ترکيه رخ داد:
http://ghandchi.com/iranscope/JavanmardiFatemiVOA072307.ram
ترکيه کشوري نظير پاکستان نيست. کشوري نظير پاکستان با جامعه اي که به شدت مذهبي است، شايد در خطر سقوط به دست جنگجويان طالبان که در پي گرفتن کنترل يک دولت اتمي در منطقه هستند، باشد. اسلامگراياني که نه فقط از کانال هاي قانوني براي رسيدن به هدف خود در آن کشور استفاده ميکنند، بلکه به يک جنگ مسلحانه در کوه ها براي گرفتن قدرت در روستاهاي آن کشور هم دست يازيده اند. در مقايسه، ترکيه، يکي از سکولارترين شهروندان را در ميان همه کشورهاي خاورميانه دارد و انتخابات اخير براي کشوري نظير ترکيه زنگ خطري است که نشان ميدهد مسأله به خود ناسيوناليسم مربوط است که قادر نيست به موضوعات آزادي، عدالت و رونق در جهان امروز پاسخ دهد، و در برابر اسلامگرائي شکست ميخورد.
ناسيوناليسم، ايدئولوژي منسوخ ديگري از عصر انقلاب صنعتي است نظير کمونيسم، سوسياليسم، ليبراليسم، و غيره، و هيچکدام از اين *ايدئولوژي ها* قادر نيستند راه حلي براي معضل ترقي در عصر ما ارائه کنند، يعني ارائه راه حل براي آزادي، عدالت، و رونق در جهان امروز. معهذا، مطمئناً اين پلاتفرم هاي قديمي عصر انقلاب صنعتي دستاوردهائي داشته اند که بشريت ميتواند از آن *دستاوردها* بياموزد و نه آنکه شيفته خود آن رويدادها شود، همانگونه که مذاهب عصر *تولد* مذاهب جهاني (حدود دو هزار سال پيش) دستاوردها و مصيبت هائي به بار آورده اند، که بشريت ميتـواند از آنها در همه عرصه هاي حقوق بشر، دموکراسي، عدالت اقتصادي، صلح، رونق، ترقي، و غيره، بياموزد.
اين است که راحت نيستم وقتي کساني از لغت *ما* بمعني ناسيوناليستها و امثالهم استفاده ميکنند، و من را هم جزو آن "ما" ميدانند، و در واقع نقد پلاتفرم هاي اتنيک يا اسلامگرايانه از ديدگاه ناسيوناليستي، مورد مخالفت من است. درست است که معتقدم ليبراليسم در فراسوي عصر صنعتي، در برخي نقاط جهان رشد کرده است، و در تئوري سياست کارهاي جان رالز، اين پيشرفت را نشان ميدهد، وليکن درباره ناسيوناليسم چنين ادعائي صادق نيست. ناسيوناليسم، ايدئولوژي زمان انقلاب فرانسه و بعداً جنگ هاي ناپلئوني براي مستقر کردن دولت هاي ملي در اروپا بود، و ناسيوناليسم پاراديم منسوخي براي دنياي امروز است.
مطالب ذکر شده به اين معني نيست که ملت هاو کشورها ديگر موجوديت خود را از دست خواهند داد، و يا حتي ديگر متولد نخواهند شد. همانگونه که خانواده هنوز ادامه دارد، با اينکه قدرت سياسي خانواده گسترده، و قبايل، مدت هاست که منسوخ شده اند، خانواده و عشق به خانواده خود، هنوز يک واقعيت اجتماعي است، اما اين بمعني تأييد تفويض قدرت سياسي به خانواده و قبيله نيست، و جامعه قبيله اي منادي آينده تلقي نميشود.
من کماکان بر روي نياز به استقلال و تماميت ارضي ايران به همان دلايلي که به نياز به روي پاي خود ايستادن براي هر خانوده معتقدم، تأکيدميکنم، اما اين بدان معني نيست که از دادن قدرت بيشتر به دولت هاي ملي، يعني تقويت ناسيوناليسم و قبيله گرائي که از آنها اکراه دارم، حمايت کنم. ديدگاه خود را در رساله اي تحت عنوان "يک ديدگاه آينده نگر" توضيح داده ام:
http://www.ghandchi.com/401-FuturistVision.htm
مضافاً آنکه براي اجتناب از هرگونه سوء تفاهمي، بايستي تکرار کنم به شدت به احساسات ملي ايرانيان معتقدم همانگونه که در مقاله زير توضيح داده ام آنرا نظير عشق به خانواده ميدانم که ربطي به ناسيوناليسم که يک *ايدئولوژي سياسي* است، ندارد. http://www.ghandchi.com/342-KurdFed.htm
بنظر من سکولاريسم در ترکيه براي اينکه شکوفا شود و دوباره کارائيخود را بازيابد، بايستي خود را از ناسيوناليسم جدا کند، و تا زمانيکه چنين نشود، در مقابله اش با اسلامگرائي، محکوم به شکست است. ناسيوناليسم چه در نوعي که محمد رضا شاه سعي در ساختن آن داشت، چه در نوعي که مصدق در پي آن بود، مدتهاست که توان ارائه راه حل براي معضلات جهان را از دست داده است، و هر ديدگاه آينده نگري که هنوز در بند ناسيوناليسم باشد، محکوم به شکست است، چه آنها که از برنامه هاي ناسيوناليستي برخي گروه هاي کوچک اتنيک حمايت ميکنند يا آنهائي که ناسيوناليسم ملل بزرگ، چه از نوع پهلويست ها و چه از نوع مصدقيست ها را تبليغ ميکنند.
من اين حقيقت را انکار نميکنم که کشورهاي موجود و دولت هاي ملي آنها کماکان بر توسعه هاي گلوبال بمثابه واحد هائي از واقعيت سياسي، تأثيرات مهمي دارند،هرچند بيشتر و بيشتر روند عکس ابتدا در نقاط پيشرفته تر جهان و بعد هم نقاط ديگر، پيشي ميگيرد، و در نتيجه اهميت دولت هاي ملي در کشورهائي نظير چين در دوران گلوباليسم، دليلي در به آغوش کشيدن ناسيوناليسم نيست، که ايدئولوژي اي منسوخ است. يافتن راه حل هايي براي جهان امروز از طريق برنامه هائي که ساختارهاي گلوبال در عرصه هاي سياست، اقتصاد، فرهنگ، و عرصه هاي ديگر زندگي بشر را در برگيرند، قابل دستيابي است.
در واقع پلاتفرم هاي ناسيوناليستي در خصلت خود نوستالژيک هستند و در بهترين حالت جهان صنعتي اي را نويد ميدهند که ديگر دنياي آينده نيست و به همين علت هم براي مردم جذاب نيستند، و مردم در اين برنامه ها راه بسوي جلو را نميبينند، و اين است که به طعمه اي براي فرقه هاي اسلامگرا تبديل شده اند، چرا که براي اسلامگرايان مسأله اي نيست که آسمان و زمين، آزادي و عدالت را به مؤمنيني وعده دهند که در يک جماعت جهاني از آنهائي که مرزهاي ناسيوناليستي را به دور ريخته و يک *امت* از معتقدين شده اند جمع شده اند که اميد شان غلبه بر دنيا و آخرت است و در آروزي رهبري تقسيم جهانند آنگونه که در مقاله زير توضيح داده ام:
http://www.ghandchi.com/472-ww3.htm
***
آنچه ذکر شد دليل اين است که من ترجيح ميدهم وقت خود را در رابطه با موضوعات طرح هاي آلترناتيو براي عرصه هاي مختلف زندگي ايران و ايرانيان صرف کنم. اين چيزي نيست که فريبندگي جبهه واحدهاي سريع با قولهاي دولت ملي آلترناتيو را داشته باشد، اما اين کاري است که ميشود انجام داد تا اصول کار را بطور صحيح بوجود آورد. بنطر من هيچ ميان بري وجود ندارد و تا آنجا که به روشنفکران مربوط ميشود، اميدوارم کارهاي بيشتر واقعي درباره موضوعات صنعت و کشاورزي ايران انجام دهيم، و طرح هايي براي ساختارهاي سياسي و اقتصادي گلوبال که بتوان مشترکاً در داخل ايران، با کمک ايرانيان در خارج، در زمينه اقتصاد گلوبال توسعه داد، بسازيم، بجاي آنکه وقتمان را براي يافتن ميان برهاي سريع با ساختن ائتلاف هائي که دست آخر به پلاتفرم ناسيوناليستي ديگري که حتي قبل از پذيرفته شدن محکوم به شکست است، تلف کنيم.
اميدوارم بيشتر و بيشتر وقت خود را براي مطالعه آمارهاي بانک مرکزي و حتي تحقيقات دست اول درباره صنعت و کشاورزي ايران و تدوين طرح هائي که ايران مابعد جمهوري اسلامي بتواند پياده کند، صرف کنيم. من مسأله اي با بحث هاي واقعي درباره پلاتفرم ها ندارم وليکن تکرار شعارهاي ناسيوناليستي نيروهاي سياسي مختلف چيز تازه اي براي حل معضلات آزادي، عدالت، و رونق ايران در دنياي واقعي امروز، به ارمغان نخواهد آورد.
مدلهاي کلان ناسيوناليستي سلطنت 2500 ساله يا ملي کردن نفت مصدق يا طرح هاي ناسيوناليستي کوچکتر آذري و کرد، همه امروز نوستالژي هاي منسوخي هستند که فقط وقت ما را تلف ميکنند، و براي ما نتايج واقعي جهت ترسيم طرح هائي که براي دستيابي آزادي، عدالت، و رونق در جهان واقعي امروز لازمند، به بار نمياورند.
نتيجه اين ميشود که منتظر يک دست نامريي بايستي بشويم تا قدرت را از جمهوري اسلامي بگيرد و آن را به نوع ناسيوناليسم مورد علاقه ما ارزاني کند و حتي اگر چنين رويدادي هم در آخر کار روي دهد، ما ممکن است که نتوانيم حتي آنچه بما پيشکش شود را حفظ کنيم، همانگونه که امروز در ترکيه بروشني شاهد آن هستيم. چنين عاقبت کاري ممکن است براي ما سيستمي بهتر از آنچه با آن در مبارزه ايم، به ارمغان نياورد.
آنچه در بهترين حالت، اميد همه اين کوششهاي جبهه واحدي است، دعوا هاي بسيار بر روي بودن اين فرد و آن فرد، اين گروه و آن گروه، "خودي و داخل" و "غير خودي و خارج،" ميباشد، تا وقتي که اصول کار درست نيست و در نتيجه هياهوي بسيار براي هيچ. در صورتيکه اگر پلاتفرم نيروهاي اپوزيسيون ايران واقعاً کارائي داشت، در آنصورت مهم نبود حتي اگر يک عفريت در رأس هر تشکيلاتي جاي داشت، چرا که پلاتفرم آن طرح پيروزي بود. اگر ناسيوناليسم طرح پيروزي بود، آنگونه که صد سال پيش چنين بود، بدترين رهبران در رأس کار هم، چه در ةرأس احزاب و چه در رأس دولت، تميتوانستند باعث شکست پلاتفرم ها شوند. يک پلاتفرم مترقي نظير پلاتفرم زير آنچيزي است که امروز به آن نياز است و نه هزاران تن شعار ناسيوناليستي:
http://www.ghandchi.com/348-HezbeAyandehnegar.htm
ناسيوناليسم در اين عصر بما چيزي نميدهد به جز بازگشت به درگيري هاي ناسيوناليستي عصر انقلاب صنعتي، همانگونه که اسلامگرائي براي ما بازگشت به درگيري هاي بيشتر مذهبي متعلق به قرون وسطي را به ارمغان آورده است. اين ها درگيري ختلافات نيروهاي پيشروئي نيستند که در حال رفتن به جلو باشند!
***
وقتي يک پلاتفرم متروکه مورد استفاده قرار گيرد، مردم وقت خود را با ميکروسکوپ براي يافتن رهبران پاکدامن واقعي صرف ميکنند و سپس از طريق زور (اگر ديکتاتور باشند) يا از طريق قانع کردن ( اگر دموکرات باشند) سعي در *تغيير دادن* تک تک شهروندان ميکنند، بجاي آنکه حواس خود را روي پلاتفرم ، طرح ها، قوانين، و مديريت جامعه، متمرکز کنند. آنچه ما از روز اول در سيستم ولايت فقيه در جمهوري اسلامي شاهد آن بوده ايم، يعني سعي در يافتن با فضيلت ترين رهبران براي رهبري، و تغيير دادن بقيه مردم ابتدا از طريق امر به معروف و بعد هم از طريق زور، و ما همه ميدانيم حاصل کار چه شد، که ايران به فاسد ترين رژيم و بدترين عقب گرد زندگي اجتماعي در تاريخ خود، گرفتار آمده است.
نتيجه نهائي نظير آن است که اگر ما در يک دور باطل انتقاد و انتقاد از خود براي پاک کردن روخ خود باشيم نه آنکه براي تدوين طرح و نقشه ها، به اجرا گزاردن پلاتفرم هاي سياسي و اقتصادي مناسب براي ايران در عصر فراصنعتي، و يک پلاتفرم کارآ و مؤثر و قانون اساسي منتج از آن، کوشش و هم خود را مصروف کنيم که در آنصورت اگر يک عفريت هم در رأس قرار گيرد، نتيجه ترقي شود و نه واپسگرائي.
اگر به مردم کشورهاي پيشرفته اي نظير آمريکا نطري بيافکينم، بسختي بتوان گفت که تفاوت مهمي با ايرانيان دارند. اين است که بسياري از ايرانيان که در غرب سکني رفته اند، به خوبي ديگر شهروندان ديگر آن کشور ها عمل ميکنند، يا حتي بهتر از اهالي بومي. اختلاف بين ايران و کشو.رهاذي پيشرفته، در پروسه هاي قانوني و سياسي و ساختارهاي جامعه است و نه در ساختن انسان ايده آل، رهبران کامل، و پاک کردن هر فرد، تا که بتوانيم به ايران دموکراتيک و با رونق برسيم.
جنبش سياسي ايران در شرايط عدم پذيرفتن يک پلاتفرم مترقي، و با درجا زدن در ناسيوناليسم، به اين منهي شده است که انرژي خود را روي روشنگري که فعاليتي بسيار والا براي هر انسان شريفي در هر جامعه اي است، صرف کرده است، اما اين راه پايان دادن به جمهوري اسلامي نيست، که 28 سال است دوام آورده است، و انرژي حياتي مردم ما را مسدود کرده است. اپوزيسيون ايران بايستي با ناسيوناليسم وداع گويد و پلاتفرم هاي خود را تبيين کند، مسؤل براي کارها تعيين کند تا که طرح هائي را که براي اين عصر گلوباليزاسيون مناسبند را به اجرا گذارد.
به اميد جمهوری آينده نگر، فدرال، دموکراتيک، و سکولار در ايران
سام قندچي، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com/
10 مرداد 1386
August 1, 2007
متن مقاله به زبان انگليسي:
http://www.ghandchi.com/480-28mordadEng.htm
Turkey Showed 28-Mordad is not the Problem!
Sam Ghandchi
http://www.ghandchi.com/480-28mordad-plus.htm
We are at a juncture in Iran’s history when the society is not in its usual development pace, and using Stephen Gould’s model of Punctuated Equilibrium, I can say we are at another punctuation, and it is important to find out what is holding Iranian opposition from offering a viable solution for this critical time of Iran’s life. Such punctuations are like the times of the end of Iran-Iraq War that called for wakeful attention by all Iranians and by anyone concerned about Iran, considering the bizarre measures of the regime both in its relation with foreign countries and towards the Iranian people such as the massacre of political prisoners, as once noted in the following writing:
http://www.ghandchi.com/391-AwakeEng.htm
Some disillusioned with former political forces of Iran, mistakenly believe the problem is that the opposition has tried to take over the state power, and imagine focusing on civil institutions, than fighting for state power, is the solution for Iran. Although it is very important to emphasize the need for the growth of civil institutions in Iran but it is misleading to do it at the expense of misrepresenting the role of political activists as mystics, or as journalists, as extensively explained in a different article:
http://www.ghandchi.com/367-tudehiiEng.htm
The political activists, even in a democratic society, like the United States, when not in power, still try to take over power by building support for their own party, the way for example Democratic Party today tries to build support for the upcoming 2008 presidential election, since the Republicans have the control of executive branch at this time.
In countries that are not democratic, still taking power is central to the goal of political activists, although in a case like the American Revolution, the taking of power was achieved by an armed revolution, and in what we saw at the end of the Soviet Union, such a change was accomplished through peaceful transition. Nonetheless, the goal of political activists in both cases was to take the state power and there is nothing wrong with this goal and thinking such a goal.
I have discussed this topic in details in the aforementioned article and this is not what is discussed in this passage. Let’s go back to the issue of what has been holding our political opposition from coming up with a viable political solution for Iran.
***
The two main proponents of nationalism in the Iranian opposition, namely the Pahlavists and Mossadeghists, from their own respective outlooks, have been arguing for a long time about 28-mordad (August 19, 1953), as the pivotal event leading to our current situation at this juncture of history.
The Pahlavists argue that contrary to Reza Shah, Mossadegh’s alliance with Islamists from the start, finally showed its outcome in Khomeini’s rule of 1979, thus failing nationalism. On the other hand, the Mossadeghists proclaim that Pahlavi’s connections to foreign powers jeopardized nationalism and that the overthrow of Mossadegh in the 1953 coup was the end of nationalism, and paved the way for the 1979 success of Islamists in Iran. In a way they are the two main nationalist traditions pursuing the nationalist platforms of Iran’s mashrootiat, although holding opposing views.
The Pahlavists considered Mossadeghists as a natural ally of Soviet Union, and thought if Mossadegh had stayed in power, the Iranian nationalism would have been vulnerable and would have been devoured by the Communists. In contrast, the Mossadeghists beside considering Pahlavi regime as dictatorship, considered Reza Shah as a British-supported dictator even though turning towards the Germans at the end, and they thought of his son Mohammad Reza Shah as the puppet of the US and UK.
Of course Iranian nationalism has not been limited to the above two forces and many of the Iranian communists, such as Khalil Maleki, especially after the success of Islamism in 1979, in various degrees, have adopted nationalism. And the Islamic version of nationalism has been present alongside Jebhe Melli for a long time, with organizations like Nehzate Azadi and leaders like Mehdi Bazargan who was a high-level associate of Mossadegh. The presence of these shades of nationalism in Iran and their relations with Pahlavists and Mossadeghists at different junctures of our history is not the topic of this discussion, and it will not change the main argument of this article.
Pahlavists and Mossadeghist are the focus here as they are the two main sides of the huge chasm of 28-mordad.
***
In contrast to Iran, the nationalism in Turkey has never had a huge split like 28-mordad in its history and has been more clearly secular than all shades of Iranian nationalism, and this is what I mean when writing that 28-mordad cannot be considered as the reason for the defeat of nationalism by Islamism, in Turkey, in the latest election of that country.
Please note that I did not say defeat of *secularism* by Islamism, rather wrote defeat of *nationalism* by Islamism. This is what will be the main issue of my discussion here.
I would like to suggest to watch the following interviews, that are excellent presentation of what happened in the latest election in Turkey:
http://ghandchi.com/iranscope/JavanmardiFatemiVOA072307.ram
Turkey is not a country like Pakistan. A country like Pakistan with its highly religious society may be in danger of falling to the hands of Taliban fighters who want to take control of such a nuclear state in the region and are not only using all the legal channels in that country to achieve their goal in the cities but are fighting an armed war in the mountains to take control of the country side. In contrast, Turkey has one of the most secular populace among the so-called Islamic countries and the results of this recent election are alarming for a country like Turkey and shows the problem relates to nationalism itself, not being able to respond to the issues of freedom, justice, and prosperity in today’s world, and losing to Islamism.
Nationalism is another obsolete ideology of the Industrial Age, the same as Communism, Socialism, Liberalism and others and none of these *ideologies* can provide solutions to the dilemma of progress in our times, namely to be the solution for freedom, justice, and prosperity in the world of today. Nonetheless, certainly these old platforms of Industrial Age have had achievements that humanity can learn from, the same way the religions of the era of *birth* of world religions (about two thousand years ago) had achievements, as well as calamities, from which humanity has learned from and can learn, in all areas of ethics, human rights, democracy, economic justice, peace, prosperity, progress, etc.
This is why I am not comfortable when people use the word *we* meaning nationalists, etc to include me, and I reject critics of ethnic or Islamist platforms of Iran when they are done from the viewpoint of nationalism. True that I see liberalism has advanced beyond the Industrial Age in some parts of the world, and in political theory in the works of John Rawls, but I cannot say the same thing about nationalism. Nationalism was the ideology of the time of French Revolution and later Napoleonic Wars to establish nation-states in Europe. This is an obsolete paradigm today.
The above does not mean that nations and countries will cease to exist, and even will cease to be born, the same way that family continues to exist after the political power of extended families and tribes has long been obsolete, and tribal society is not considered as harbinger of the future.
I still emphasize the need for independence and territorial integrity of Iran for the same reasons that I see the need for any family to stand on its own, but this does not mean that I support giving more power to nation states, namely strengthening nationalism and tribalism, which I abhor. I have explained more about my view in a paper entitled “A Futurist Vision”:
http://www.ghandchi.com/401-FuturistVisionEng.htm
Moreover to avoid any misunderstanding, I should emphasize that I strongly believe in Iranian National Sentiments as explained in my following article which are like love for one’s family and have nothing to do with nationalism with is a *political* ideology:http://www.ghandchi.com/41-Nat_Sent.htm
In fact, I think secularism in Turkey will have to separate itself from nationalism in order to flourish, and to become viable again, and till then, it will fail in its confrontation with Islamism. Nationalism, whether in the version that Mohammad Reza Shah tried to build or that of Mossadegh, has long lost its viability to offer solutions to the world problems, and any futurist outlook that is still chained by nationalism, is doomed to failure, whether one uses the nationalist programs of some small ethnic groups or those of bigger nations, whether that of Pahlavists or Mossadeghists.
I am not denying the fact that existing countries and their nation states are still impacting the global development as units of political reality, but that is no reason to cling to nationalism, which is an obsolete ideology. Solutions for today’s world are found by coming up with programs that encompass global structures in realms of politics, economics, culture, and other areas of human life.
The nationalist platforms actually are all nostalgic in nature and at best are promising the industrial world which no longer is the world of the future and this is why they cannot attract people, and the people do not see a way forward with such plans, and this is how they have become the bait for the Islamist cults, since the Islamists have no problem to promise Heaven and Earth, freedom and justice, to the believers, in a global congregation of those who shed the nationalist boundaries to be one *ommat* of the believers, hoping to conquer the world:
http://www.ghandchi.com/472-ww3Eng.htm
***
The above is the reason I prefer to spend my time on issues of alternative plans for different areas of life of Iran and Iranians. It is not something that can have the glamour of quick united fronts promising an alternative nation state, but it is something that one can do to get the basics right. I think there is no shortcut and as far as the intellectuals are concerned, I hope to see more real works on issues of industry and agriculture of Iran, and plans for the global political and social structures that can be co-developed inside Iran, in the context of global economy, with the help of Iranians abroad, rather than spending our time to find quick shortcuts to make coalitions that boil down to another nationalist platform which is doomed even before it is accepted.
I hope more and more time is spent on studying the statistics of Bank Markazi, Iran’s Central Bank, and even first hand research of industry and agriculture of Iran and coming up with plans that the future state of post-Islamic Republic Iran can execute. I have no problem with real debates about programs, but repeating nationalist slogans of various political forces will not give us anything new to solve the issues of freedom, justice, and prosperity for Iran in today’s real world.
The big nationalist models of 2500-year-old Monarchy or that of Mossadegh’s Nationalization of Oil or the smaller nationalist plans of Azeri and Kurdish nationalists of Iran are all obsolete nostalgias today that only waste our time and will not give us any real results as plans to achieve freedom, justice, and prosperity in the real world of today.
We will end up waiting for some invisible hand to take power away from IRI and to give it to our version of nationalism and may be even if such an eventuality occurs, we may not even be able to hold it together, as we are clearly seeing in Turkey, and the result may not give us a country much better than what we are struggling with.
All that is hoped in all these united front attempts, I just see too much fighting about this guy and that guy, this group and that group, "in" or "out", when the basics are not in place and thus much ado for nothing. Whereas if the platform of Iranian opposition forces is really viable, then it does not matter even if a monster is inside any organization, for the platform should be a successful plan, and if nationalism was a successful platform, as it was a hundred years ago, the worst of leaders at the helm, could not make the platforms to fail. A progressive platform like the following is what is needed rather than tons of nationalist slogans:
http://www.ghandchi.com/348-HezbeAyandehnegarEng.htm
Nationalism in this age will not get us anywhere except for having more nationalistic conflicts of Industrial Age, the same way Islamism is getting us more religious conflicts that belong to Medieval Times and hardly are conflicts of moving forward.
***
When an obsolete platform is being used, people spend their time with microscopes trying to see who is the real virtuous leader and then try by force (if dictatorial) or by persuasion (if democratic) to *change* individuals, rather than to focus on platforms, plans, laws and the management of society. What we are seeing in the valayate faghih in IRI from day one, trying to find the most virtuous to be the leaders, and to change the rest of the people first persuasion (amre beh maaroof) and then by compulsion, and we all know the result which is the worst corruption and state of affairs in Iran in history.
The end result is as if we are in a cycle of criticism and self-criticism to purify our souls than to design plans and execute the political and economic platforms that are appropriate for Iran in this post-Industrial Age, a viable platform and resulting constitution that even if a monster was at the helm, the result would be progress and not retrogression.
If one looks at the people in advanced countries like the United States, they are hardly much different from Iranians. This is why many of the Iranians who are in the West, function as well, or even better, than the natives. The difference is in the legal and political processes and structures and not making the ideal man, perfect leaders, and purifying every individual to have a prosperous and democratic Iran.
Iranian political movement not adopting a progressive platform and being stuck in nationalism has ended up spending its energy on enlightenment which is a noble activity for every single individual, in all societies, but this is not how we can end the Islamic Republic, which has lasted for 28 years, blocking the viable energies of our people. Iranian opposition should bid farewell to nationalism and define platforms, assign owners, and execute plans that are suitable for this age of globalization:
Hoping for a Federal, Democratic, and Secular Futurist Republic in Iran,
Sam Ghandchi, Publisher/EditorIRANSCOPEhttp://www.iranscope.com/August 1, 2007
Text in Persian
http://www.ghandchi.com/480-28mordad.htm
Related Articles:
http://www.ghandchi.com/index-Page10.html
-------------------
Theoretical Articles
http://www.ghandchi.com/
All Articles
http://www.ghandchi.com/SelectedArticles.html
چهارشنبه، مرداد ۱۰، ۱۳۸۶
ترکيه نشان داد مسأله 28 مرداد نيست
چهارشنبه، تیر ۰۶، ۱۳۸۶
کورزويل، هري پاتر، و حزب آينده نگر
کورزويل، هري پاتر، و حزب آينده نگر
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism.htm
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism.htm
کورزويل، هري پاتر، و حزب آينده نگر
سام قندچي
سال هاست در شگفتم که چرا جنبش آينده نگري نتوانسته است در هيچ جاي جهان حزب آينده نگر ايجاد کند، بويژه در آمريکا با وجود آنکه فعالين اين جنبش در اين کشور بيش از 40 سال است بمثابه فيوچريست کار متشکل انجام داده اند.
بتازگي در جلسه اي با تعدادي از همقطاران عضو انجمن جهان آينده (World Future Society) بودم که درباره برنامه ريزي براي کنفرانس سال 2008 بحث ميکرديم. يکي از جوانترين افراد جمع من بودم و سن من 55 سال است! چرا انجمن جهان آينده (WFS) نميتواند افراد جوان تري را پس از 40 سال فعاليت بخود جلب کند، و چرا پس از اين همه سال اين انجمن هنوز با مشکلات مالي نظير يک جمع تازه تأسيس روبرو است؟
ادوارد کورنيش، بنيان گذار انجمن جهان آينده، پاسخ مفصلي به اين سؤال دارد ولي نکته اصلي وي اين است که برنامه آينده نگري نظير نجات دادن ميليونها کودک از يک فاجعه نظير جنگ است، و کسي نميتواند براي کودکاني که در جنگي که بخاطر کوشش هاي آينده نگر ها روي نداده بيخانمان و آواره نشده اند، اعانه جمع آوري کند. به عبارت ديگر موفقيت آينده نگري، در چارچوب کنوني آن، در عين حال ريشه چالش هاي آن است. مضافاً آنکه، آقاي کورنيش ملاحظات جالب ديگري هم وقتي درباره امکانات انجمن، يا در واقع عدم وجود امکانات آن صحبت ميکند، ارائه ميدهد و ميگويد اتحاد شوروي با آن قدر قدرتي اش امروز ديگر نيست در صورتيکه انجمن جهان آينده پس از 40 سال هنوز زنده است.
فکر ميکنم براي مدلي که انجمن جهان آينده طي سالها براي خود برگزيده است، ادوارد کورنيش در مقالات و کتب مختلف خود بهترين پاسخ ها را براي اين سؤالات تا آنجا که به انجمن جهان آينده مربوط ميشود، ارائه کرده است، و اين ها موضوعاتي نيستند که هدف بحث اين مقاله باشند. آنچه ميخواهم در باره جلسه خاطر نشان کنم اين است که قطعاً بحث هاي ما نشان داد انجمن ما، همانگونه که همواره انجمن جهان آينده اذعان کرده است، مطمئناً محل تبادل افکار مختلف درباره آينده است. به عبارت ديگر، در مقايسه با آنچه يک حزب آينده نگر خواهد بود، انجمن جهان آينده اجتماعي از افرادي نيست که با هدف ساختن آينده معيني دور هم جمع شده باشند، و نميخواسته هم که چنان جمعي باشد.
معهذا طي 40 سال گذشته، هيچ چيزي آنهائي را که در گير ساختن انجمن جهان آينده بمثابه يک محل تبادل ايده هاي مختلف آينده نگري بود، از ساختن يک حزب آينده نگر به موازات انجمن، ممانعت نميکرد. البته منظور من فقط کساني در ميان شرکت کنندگان اين انجمن است که به سازماني از افرادي با هدف ساختن يک آينده مشخص علاقه داشته اند، و تعداد آنها هم خيلي کم نبوده است!
در واقع، جالب است خاطر نشان کنم که انجمن جهان آينده در تاريخ خود، گرچه کسي را نداشته است که مشخصاً خواستار ايجاد يک حزب آينده نگر شده باشد، وليکن برخي رهبراني را داشته است که معتقد بوده اند آينده مثبتي را بايستي پذيرفت و به دور اهداف آن سازماندهي کرد، اما شگفت آور است که ديدگاه آنها هيچگاه در يک سازمان واقعي ماديت نيافته است.
اين حقيقت شگفت آوري است چرا که توسعه موازي در طي تاريخ به کرات اتفاق افتاده است وقتيکه در دوران آغازين انديشه هاي فلسفي نو نه تنها سازمانهاي آموزشي در کنار احزاب سياسي شکل گرفته اند، بلکه دو فعاليت حتي متقابلاً در ابتداي رشد بسياري از مکاتيب فکري، به يکديگر ياري رسانده اند!
***
بيش از 20 سال است که عضو انجمن جهان آينده هستم. در واقع 22 سال پيش در سال 1985 اولين رساله عمده خود درباره آينده نگري را تحت عنوان «ابزار هوشمند: شالوده تمدن نوين» منتشر کردم و همچنين اولين کتابفروشي آينده نگر را با نام کتابفروشي نُوا Nova در ساني ويل در کاليفرنياي آمريکا باز کردم. البته کتابفروشي خود انجمن جهان آينده قبل از نُوا، وجود داشت، وليکن آن کتابفروشي يک کاتالوگ پستي است.
در آن سالها به اشاعه آينده نگري و انجمن جهان آينده در خود کتابفروشي، در سري سخنراني هاي ماهانه، و در نشريه آن پرداختم. انجمن جهان آينده نميتوانست کمکي بمن بکند غير از آنکه نشريات خودشان را تا موقع فروش رفتن، در اختيارم ميگذاشتند. در واقع، آنها درباره محدوديت هاي خودشان از روز اول گفته بودند.
وقتي که کتابفروشي نوا را باز کردم، جٍف کورنيش، پسر ادوارد کورنيش که مسؤليت توزيع مجله آينده نگر را در انجمن جهان آينده به عهده داشت، گفت که اين پروژه ميتواند خيلي از نظر مالي سخت باشد و حتي بار سنگيني از نظر شخصي بر من تحميل کند. نظرش را تأييد کردم اما اشاره کردم اين کاري بود که شخصاً علاقمند به انجامش بودم و اين پروژه را تا چهار سال بعد يعني سال 1989 ادامه دادم. هدفم روشن کردن انديشه هاي خود درباره آينده و آينده نگري و يافتن کساني بود که علاقه مشابهي داشتند. وقتي اين اهداف حاصل شد، کتابفروشي را بستم، چرا که به عنوان يک کسب و کار، به سختي حتي زندگي من را ميتوانست تأمين کند.
تجربه کتابفروشي نوا نه تنها مرا با انجمن جهان آينده بمثابه محل تبادل ايده هاي فيوچريستي آشنا کرد، و نه تنها در آنجا با سايه روشن هاي مختلف انديشه آينده نگر آشنا شدم، بلکه حتي درباره جنبش «عصر جديد» بسيار از نزديک آگاهي يافتم چرا که در آن سالها در کاليفرنيا آن جنبش بسيار پر قدرت بود. اين است که توانستم نقد آنروز مايکل مارين از جنبش عصر جديد را که بعداً توضيح ميدهم خيلي خوب درک کنم و تشبيه آن جنبش به جعبه شن بازي توسط او را خيلي مناسب و پر معني يافتم.
با اين حال هنوز نميفهيدم که چرا حزب آينده نگر در آمريکا شکل نگرفته است، هرچند در پي کوشش هاي اين سالها و دو دهه بعد، تواسنتم در سال 2004 درک خودم را از جنبش آينده نگري با تأکيد بر روي ايران در کتابي تحت عنوان ايران آينده نگر منتشر کنم.
دوسال پيش، در سال 2005، نوشتاري به رشته تحرير در آوردم با عنوان «آينده نگري، جعبه شن بازي، و توانمندي سياسي» که در آن مقاله 1983 مايکل مارين تحت عنوان «ترانسفورماسيون بمثابه مرض جعبه شن بازي» را بحث کردم. اساس بحثم اين بود که خود آينده نگرها در همان جعبه شني که وي جنبش عصر جديد را وقتي 25 سال پيش در بررسي اش نقد ميکرد، محبوس مانده اند. متأسفانه مايکل مارين هيچ پاسخي به موضوعاتي که در مقاله ذکر شده طرح کردم، ارائه نداد.
با اين حال بايستي اذعان کنم که نقد مارين از جنبش عصر جديد را خيلي مناسب و معتبر يافتم. بويژه صحت اين اثر او را من خيلي بهتر درک ميکردم چرا که خودم نيز در گذشته نقدهاي مشابهي را نه تنها از جنبش عصر جديد، بلکه همچنين درباره جنبش مشابه صوفيگري در ايران که خود را آينده نگر ميخواند ولي اساساً مشابه جنبش عصر جديد در غرب است، منتشر کرده ام.
پس از اين کاردرباره علت اينکه چرا آينده نگر ها در جعبه شني مانده اند، به تعمق بيشتر پرداختم. بنظرم ميرسيد که هرچند از برخي جهات آينده نگرهاي قرن بيستم در مقابل چشمان خود شکل گيري جامعه فراصنعتي را مشاهده ميکرده اند، اما هنوز هيچيک ويزيون يا ديدگاهي را که *مدل* کاراي موفقي باشد تا از طريق آن براي بشريت ممکن شود، يا بتواند، يا بشود در اين جامعه در حال شکل گيري در کنترل زندگي خود باشد و نه قرباني آن، ارائه نکرده بودند.
منظور من اين است که کتابها و فيلمهايي نظير «پيشتازان فضا» و بسياري شاهکارهاي پرپندار هر روز در اواسط قرن بيستم نوشته ميشدند وليکن نه آنها که اشاعه دهنده آنها بودند و نه مخالفينشان، به آن آثار بعنوان مدلي از جهان که در آن بشر در کنترل زندگي خود در جامعه هائي که در حال شکل گيري بودند، نمينگريست. به عبارت ديگر حتي خوشبينانه ترين مدلها معضلات بشريتي که قرباني موفقيت خود ميشد را ترسيم ميکردند تا که حتي در عالم پندار تصويري از انسانهائي که در کنترل زندگي خود باشند، ترسيم کنند. بنابراين آن کارهاي پر پندار پيشرفتهاي تکنيکي باور نکردني زيادي را براي قرن بيست و يکم نويد ميداد اما هيچکدامشان قول زندگي خوشي را بر روي زمين به کسي نميدادند، تا چه رسد براي نقاط ديگر عالم.
***
در دوسال گذشته، ري کورزويل چند کار تحقيقي تازه منتشر کرده است که به موضوعاتي پرداخته است که در واقع ريشه ها و مباني آينده نگري هستند، وقتي که تئوري نقطه انفصالي Singularity خود را در پرتو پيشرفته ترين علوم و تکنولوژي هاي زمان ما با سودجستن از دانش دائرتالمعارف گونه خود از بسياري عرصه هاي علوم، بحث کرده است. و اخيراً نيز نقد جالبي به قلم «جوزف کوتس» از کتاب «نقطه انفصالي نزديک است» نوشته ري کورزويل خواندم.
پيش از اينکه وارد جزئيات کارهاي کورزويل و آنچه درباره نقدي که کوتس در اينباره نوشته است، بايستي متذکر شوم که اشاره کورزويل در کتابش به هري پاتر از طرف مرورکنندگان اثر وي مورد توجه قرار نگرفته است در صورتيکه بنظر من اين موضوع را وقتي بحث هاي علمي کورزويل بررسي ميشود، خيلي مهم است که در نظر داشته باشيم. چرا؟
هري پاتر کتاب و فيلمي بسيار موفق در ميان جوانان در زمان ماست. برعکس داستان هاي تخيلي قرن بيستم، اين کار فانتزي، که داستان تخيلي نيست، چيزي درباره تازه ترين تکنولوژي ها در بر ندارد، ولي کودکاني را نشان ميدهد که در کنترل زندگي خود هستند آنهم از طريق نيروهاي ماوراء الطبيعه که در خودشان کشف ميکنند، که به قدرت تغيير شکل يابي shape-shifting دروني هري پاتر و ديگران در اين فيلم هم محدود نيست.
فکر ميکنم هري پاتر آنگونه پنداري را برحسته ميکند که جوانان مشتاق آن هستند، که برعکس کارهاي تخيلي قرن بيستم بسيار کمتر تحليلي است، و بندرت در بند آن است که امتداد روندهاي علمي و تکنولوژيک واقعي را تصوير کند، بعوض يک آلترناتيو تخيلي است که مطلوب جوانان است، جدا از آنکه استقراء روندهاي موجود چنين نتايجي را بر مبناي علمي بدست دهند يا نه، و البته شايد اين فانتزيها در يک *گسستگي* از روندهاي جاري، قابل حصول باشند.
چگونه کورزويل و هري پاتر مرتبط هستند؟
اجازه دهيد اول متذکر شوم برخي ديگر از متفکرين نو در پرتو توسعه هاي اخير، کل درک ما از جهان را مورد نگرش مجدد قرار داده اند و اين فقط محدود به فيزيکداناني نظير استفان هاوکينگ نيست. مثلاً «ست لويد Seth Lloyd » پيش کسوت کامپيوتر کوانتومي در کتاب برنامه نويسي جهان مدل محاسباتي تازه اي را براي درک جهان ارائه کرده است. اينگونه ديدگاه هاي جديد شايد کمک کند بتوانيم به آنچه کورزويل بمثابه نقطه انفصالي به آن اشاره دارد، از پرسپکتيو عرصه هاي مختلف علوم ديگر، بنگريم.
کوزويل به يک *گسستگي* عظيم در تمدن بشري در حوالي زماني خود ما نگاه ميکند، و نه آنکه استقراء روندهاي موجود را که محدود به برخي تغييرات تکنولوژيک نظير اختراع هواپيما يا تغيير اقتصادي نظير انقلاب صنعتي مورد نظرش باشد. يعني بعوض امتداديابي روندهاي موجود يک گسستگي بنياني مشابه بيگ بنگ big bang يا ابزارسازي انسانهاي اوليه مورد نظرش اوست، و آنهم در نزديکي خيلي زياد به دوراني که ما داريم زندگي ميکنيم، حتي در 20 سال آينده، رويدادي که کورزويل آنرا *يکتائي* يا نقطه انفصالي ميخواند.
به عبارت ديگر، انسانها يا سوپر-انسانها ديگر نيازي نخواهد بود قرباني زنجيرهايي که تاکنون بشريت را از آزادي کامل دور نگهداشته اند، باشند، و اين امر براي اول بار به بشريت اجازه ميدهد ارباب سرنوشت خود باشد و نه که برده پيش وضعيت هاي خود. کورزويل دوست ندارد از اصطلاحاتي نظير ترانس-انسان يا سوپر-انسان استفاده کند و فکر ميکند بشر در اعصار مختلف معاني مختلفي را با خود حمل ميکرده است و کماکان خود همين انسان در دنياي مابعد يکتائي انفصالي ادامه دارد، گرچه با توانهاي تازه در فراسوي محدوديت هاي بيولوژيک خود و در وضعيتي تازه که به مدد تکنولوژي هائي که بوسيله پردايشگران کامپيوتري جديدي که توان پردايش اطلاعات در آنها از قدرت مغز انسان بالاتر خواهد بود، حاصل خواهد شد.
در واقع در ميان صاحب نظران قرون هجدهم و نوزدهم، من ميتوانم کارل مارکس را بخاطر آورم، که در گروندريسه، هدف نهائي جامعه کمونيستي را، پس از به تصور آوردن مرحله انتقالي سوسياليسم که در آنجا مردم به اندازه کارشان دريافت ميکردند، جامعه اي را با *فراواني* در آينده دور ، به تصوير ميکشيد، که در آنجا فرد باندازه نيازش دريافت ميکرد وليکن به دنيا از طريق انجام آنچه از انجام دادنش خوشش ميايد بهره ميرساند، يک روز ماهيگيري ميکرد، روز ديگر فعاليتي ديگر.
به عبارت ديگر، براي مارکس، فراواني ايده آل کمونيسم در آينده دوري بود در صورتيکه جامعه گذار که سوسياليسم ناميده ميشد، با وظيفه اصلي اش که تقسيم منابع نادر بود، واقعيت فوري تلقي ميشد.
در ديدگاه مارکس از آينده دور، هنوز انسان در محدوديت هاي بيولوژيک و زندگي زميني، به تصور کشيده ميشد، در صورتيکه براي متفکرين علم گراي قرن 21 نظير کورزويل، و نيز براي آنها که عاشق مخلوقات فانتزي هري پاتر هستند، حتي چنين بندهائي نيز گسسته شده است، و ديگر اين محدوديتها نيز آزادي بشر را در چامعه مابعد نقطه انفصالي محدود نميکنند.
بنابراين تا آنجا که نيازهاي اوليه بشر مطرح است، همه نيازهاي ما نظير هوا برآورده ميشوند، که در کره زمين به وفور يافت ميشود، و هيچ جائي از کسي براي اکسيژن پولي نميگيرند، اقلاً نه هنوز. ولي بيشتر آنکه براي کورزويل، بيش از فراواني نيازهاي اوليه مطرح است و او حتي از پايان يافتن *مرگ* آنگونه که ما آنرا ميشناسيم ميگويد، که محدوديتي بنياني است که در آن انسانها محدوديت نوان خود در اينکه در کنترل باشند را ميبينند، حتي ثروتمند ترين و قدرتمندترين انسانها. مرگ يک مانع براي همه انسانها است تا که بتوانند قدرت اينکه در کنترل باشند را بعوض آنکه قرباني پيش وضعيت خود گردند، احساس کنند.
بنظرم اين احساس قدرت در مقابل همه ناملايمات در جهان پيش روي، آنچيزي است که کورزويل را حتي از خوشبين ترين آينده نگر هاي قرن بيستم جدا ميکند. اين است که چرا فکر ميکنم ديدگاه وي از آينده خيلي مهم است مطالعه شود، بويژه براي آنهائي که علاقمند به ايجاد حزب آينده نگر هستند.
***
در گذشته در مقاله «يکتائي انفصالي و ما» درباره کتاب چشمگير کورزويل بحث کرده ام. در اينجا ميخواهم نگاهي به تحليل کورزويل در پرتو نقد «جوزف کوتس» بياندازم و در همين حال به سؤال اصلي اين مقاله درباره آنچه نقصان و توان جنبش آينده نگري بوده است، پاسخ دهم، که چرا هنوز اين جنبش بصورت انجمن هاي تبادل نظرات يا انديشکده وجود دارد و هنوز حزب آينده نگر در جائي شکل نگرفته است.
تجربه من با ايران و ايرانيان است. اساساً بنيادگرائي اسلامي در ايران پيروز شد چرا که مردم از دورنماهاي هر دو راه حل جامعه صنعتي، يعني سرمايه داري و سوسياليسم، نا اميد بودند و اسلامگرايان راهي فراسوي آن دو راهي که ديگر جذابيتي نداشتند ارائه کردند، البته با عقب رفتن به جامعه ماقبل صنعتي، وليکن در عين حال با رد کردن راه حل هاي جامعه صنعتي. اين در يک کلام، داستان انقلاب 1357 در ايران و تحولات بعدي در نقاط ديگر خاورميانه است که در آنجا سوسياليست هاو ليبرالها، با راه حل هاي عصر صنعتي، قدرت را به اسلامگرايان باختند.
حالا ما آينده نگر ها راه هاي عصر صنعتي را بسيار خوب به نقد کشيده ايم و نقد ما در تجربه سقوط اتحاد شوروي و بلوک شرق بسيار موفق بود. ارزيابي ما درباره اينکه جهان به فراسوي مدل صنعتي ميرود، درست از آب درآمد، و وقتي که به «دره هاي سيليکان» در دنيا مينگريم، مدل تصاعدي تکامل کورزويل توصيف عالي از اين تحولات ارائه ميدهد.
براي من نقد هاي جوزف کوتس وقتيکه وي کار کورزويل را يک مذهب سکولار ميخواند، اهميتي ندارند، چرا وي که عادت به برخي استقراء هاي روندهاي تحليلي بمثابه آينده نگري دارد و تئوري يکتائي انفصالي چنين نيست و نميتواند که باشد گرا که از گسستگي ترسيم شده و نه ادامه روندهاي موجود. معهذا يک چيز که کوتس به آن اشاره ميکند، يعني نياز به پاسخ الترناتيو به موضوع اقتصادي تأمين معاش براي همه مردم وقتي که دنيا بسوي يکتائي انفصالي ميرود، بنظر من يک نقد معتبر است. به عبارت ديگر فقط از فراواني در جامعه مابعد گسستگي گفتن، به معضل تأمين معاش براي مردم در مرحله گذار پاسخ نميدهد، حتي با وجود آنکه براي کورزويل جامعه مابعد يکتائي انفصالي جامعه اي از نظر زماني، *نزديک* است، و نه آنکه مانند سوسياليستها آينده اي دور باشد.
منظور من اين است که جوزف کوتس حق دارد وقتي که ميگويد مدل اقتصادي چيزي نيست که فقط براي يک عده افراد موفق دره سيليکان قابل تبيين باشد. بلکه ما داريم از 6 ميليارد مردم روي کره زمين صحبت ميکنيم که از وضعيت *امروز* به دنياي جامعه مابعد يکتائي انفصالي خواهند رفت و بايستي تأمين معاش کنند.
مارکس و مارکسيستها حق داشتند که سعي ميکردند مدلي از جامعه دوران انتقالي ارائه کنند. البته اين هم درست است که چون آنها فکر ميکردند ايده آل کمونيسم آنها آينده اي بسيار *دور* است، صرف وقت زيادي براي مدلي جهت جامعه گذار را لازم ميديدند وليکن ما هم نميتوانيم موضوع دوران گذار را ناديده بگيريم.
سوسياليستها را بخاطر ارائه کردن مدلي براي جامعه انتقالي تحسين ميکنم، گرچه همچنين ميگويم که سوسياليستها مقصرند که آينده نگرانه نيانديشيدند که راه حل اقتصاد دولتي آنها بمثابه مدل جامعه گذار سوسياليستي باعث ديکتاتوري آنهائي ميشد که کنترل دولت را بدست ميگرفتند، که بمثابه نماينده مالکيت دولتي عمل کرده و بالاخره بعنوان مالکين ملل رفتار ميکردند.
در واقع بسياري از رهبران کارگري سوسياليست باصداقت در ايران هنوز همين نحوه تفکر را دنبال ميکنند و به اين صورت با برخي از فراکسيونهاي خود جمهوري اسلامي بر عليه خصوصي سازي در ايران متحدند و هنوز فکر ميکنند اين راه حل شکست خورده، راه دستيابي به جامعه اي عادلانه است.
اقتصاد دولتي مبناي همه طرح هاي سوسياليستها از همان اول مانيفست حزب کمونيست و بعد از آن بود. و متفکرين سرمايه داري نظير آدام اسميت نيز مدل دست نامرئي خود را داشتند، که چه بهتر و چه بدتر، قرار بود تعادل نهائي را تأمين کند. به اندازه کافي از عصر صنعتي و راه حل هايش بحث کرديم، همه درباره آنها ميدانيم. ما چه پيشنهاد ميکنيم؟
***
راه حل آينده نگر ها چيست؟ به عبارت ديگر خوشبختي اقتصادي مردم هنوز بر مزد آنها از کار، يا بر درآمد آنها از مالکيت نظير سود سهام، يا از کمک دولتي نظير امکانات رفاهي و حقوق بيکاري مبتني بر برخي نيازهاي قانوناً به رسميت شناخته شده، استوار است.
و ما ميدانيم نه تنها کار، بيشتر و بيشتر به کار-دانشي مبدل ميشود، تا آنکه ساعت هاي ساده صرف کردن نيروي کار مکانيکي باشد؛ بلکه مالکيت هم، بيشتر و بيشتر به مالکيت دانشي مبدل شده است که در نوشتار ثروت و عدالت در ايران فردا بحث کردم و صراحتاً بگويم که قوانين کنوني ماليات تازه دارد اين نوع از مالکيت را هدف ميگيرد، و بالاخره هم حقوق رفاه دولتي که گرچه به زحمت توانسته است دواي مشکلات مردم را حتي در پيشرفته ترين جوامع فراهم کند و بيشتر بر بوروکراسي دولتي افزوده است وليکن عدم وجود بهداشت عمومي در کشورهائي مثل آمريکا هم راه حلهاي ناکارآمد سوسياليستي را با ادامه مشقات محنت بار براي عامه مردم، جايگزين کرده است.
آينده نگر ها تا کنون دو مدل اقتصادي براي دوران گذار به جامعه مابعد نقطه انفصالي ارائه کرده اند. مدل اول مدل صندوق ملي-سهامي البس است که موفقيت هاي محدودي هم در برخي کاربردهايش در بعضي کشورها داشته است. ديگري هم برخي مدلهاي درآمد آلترناتيو است که قبلاً من بحث کرده ام و به سختي بتوان هيچ کشور پيشرفته اي را يافت که چنين راه حل هائي را در زمان حاضر اتخاذ کرده باشد.
مدل اول مسأله را از طريق پرداختن به موضوع *مالکيت* در دوران چامعه در حال گذار در نظر ميگيرد و ديگري اين را از طريق پرداختن به موضوع *درآمد* در جامعه انتقالي پاسخ ميدهد. بنظرم هر دوي اين راه حل ها به زحمت حتي پوسته مسأله اي را که ما در پيش روي خود داريم براي ارائه آلترناتيو منصفانه، لمس ميکند. من معتقدم که توصيف عالي اي از مسأله، و نه از راه حل، در رساله زير خود ارائه کرده ام:
http://www.ghandchi.com/265-EconJustice.htm
به عبارت ديگر، راه حل هائي که من در رساله بالا ذکر کرده ام، نه تنها کافي نيستند، من خود اولين کسي هستم که اذعان کنم فرسنگها از يک راه حل جامع براي جامعه در حال گذار، فاصله دارند.
واقعاً فکر ميکنم مگر آنکه آينده نگرها بتوانند يک راه حل محکم براي دوران گذار در زمانيکه ما بسوي جامعه مابعد نقطه انفصالي در حرکت هستيم ارائه کنند، دورنماهاي ممکن براي هر حزب آينده نگري جهت به چالش کشيدن احزاب قديمي عصر صنعتي بسيار محدود خواهد بود.
در واقع در کشورهائي نظير ايران که در آنجا احزاب سياسي عصر صنعتي بسختي وجود دارند، براي رفتن مستقيم براي يک حزب قرن بيست و يکمي که با اسلامگرايان، قانوناً يا بطور مخفي، رقابت کند، نياز و علاقه زيادي وجود دارد. وليکن مسأله اين است که مگر آنکه ما پاسخ اجتماعي-سياسي خوبي براي معضلات اقتصادي مرحله گذار داشته باشيم، آينده نگر هاي نخواهند توانست آنقدر که بتوان به آن اميدوار باشيم، مؤثر باشند.
من فکر ميکنم جوزف کوتس حق دارد وقتي که موضوعات اقتصادي را براي مرحله جامعه گذار در نقد خود از تتبعات کورزويل، مطرح ميکند.
معهذا من با اکثر برآشفتگي هائي که کورتس در ارتباط با شاهکار کورزويل مطرح ميکند، مخالفم. در واقع بايستي خاطر نشان کنم که نوع برخوردي که اکثر آينده نگر ها در طي 40 سال گذشته اختيار کرده اند را که بيشتر به تشويشهاي روزنامه نگاران نشسته در برج عاج شباهت داشت تا خالقين دنياي نو، مسؤل عدم رشدي که به حق آينده نگري مدرن ميتوانست داشته باشد، ميدانم، رشدي که ميبايست دستکم يک order of magnitude بيش از آنچه در 40 سال گذشته ديده ايم، ميبود.
بايستي اضافه کنم که حتي اگر ما نتوانيم يک مدل همه جاگيري براي جامعه گذار منصفانه بيابيم، يک چيز که تحليل کورزويل بما ميگويد اين است که بهتر است تا پيش کسوت جامعه مابعد نقطه انفصالي باشيم، چرا که جدا از آنکه چگونه در دوران گذار زندگي کنيم، جهت گيري ما اين نفع را دارد که وقتي از نقطه انصالي عبور کنيم در دنياي فراواني نو زندگي کنيم تا اينکه در دنياي کهنه کميابي در جا بزنيم، وقتي ميدانيم نقطه انفصالي نزديک است و نه دور.
نگرش بر اينکه چگونه هوا بر روي زمين استفاده ميشود و مقايسه آن با چگونگي استفاده از هوا توسط فضانوردان در سفر به ماه يا در ايستگاه بين المللي فضائي تصوير خوبي از تفاوت دنياي فراواني و دنياي کميابي نشان ميدهد. معتقدم همين دليل کافي است که براي شکل دادن يک حزب آينده نگر بکوشيم، گرچه کار بر روي مدلهاي کارآ براي توزيع منصفانه ثروت در جامعه گذار بايستي کماکان براي هر حزب آينده نگري چه قبل و چه بعد از تأسيس، در صدر تقدم هاي حزب باقي بماند.
به اميد ايجاد حزب آينده نگر
سام قندچي، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com/
8 تير 1386
June 27, 2007
بعدالتحرير 10 تير 1386
پاسخ به سؤال يک خواننده عزيزي ینام آرمين که چرا من از اصطلاح آينده نگر و نه آينده گرا استفاده ميکنم؟من شخصاً در زیان انگليسي هم اگر اصطلاح futurism براي آينده نگري مصطلح نشده بود ترجيح ميدادم از اصطلاح futuring که معنائي نظير future-looking دارد، استفاده کنم. در واقع در زبان انگليسي اصطلاح futurism براي يک مکتب نقاشي بيشتر بکار ميرفته است تا براي آينده نگر هائي نظير ژول ورن، ولي بعد از کتابThe Futurists تافلر که در سال 1972 منتشر شد، نوعي توافق ضمني استفاده از اين اصطلاح را اکثر آينده نگرها پذيرفته اند. جالب است که پيش از آن وقتي انجمن جهان آينده نام The Futurist را در سال 1967 براي مجله خود انتخاب کرد، بحث هاي آنموقع بيشتر دور اين موضوع بود که نام بيان سناريوهاي مختلف از آينده باشد و نه يک آينده. جالب است خود ادوارد کورنيش که مسؤل انتخاب نام The Futurist است بيشتر اوقات از اصطلاح futuring استفاده ميکند که نوعي استفاده از لغت future بصورت فعل است که در انگليسي تا آنجا که من ميدانم اين بغت بمثابه فعل وجود خارجي ندارد ولي بيان چيزي است که او ميخواهد برساند.من اذعان دارم که اصطلاح آينده نگر برداشت فني اي نميدهد ولي خوشبختانه در زبان فارسي اين لغت برداشتي که من با آن موافقم را بيان ميکند. برداشت من از آينده نگري اين نيست که يک آينده هست و من به آن گرويده يا گرائيده ام. از نظر من آينده هاي گوناگون Alternative Futures واقعيت است و فقط وقتي آينده به حال يا گذشته تبديل شده است که ميتوان از آن بعنوان *يک* سخن گفت.بازهم تکرار کنم که حق با اين خواننده عزيز است که اصطلاح آينده نگر نه تنها از مفاهيم روزمره تفکيک نميشود بلکه بين آينده نگري تحليلي که بيشتر مؤسسات تحقيقاتي انجام ميدهند و آينده نگري نظري که متفکرين آينده نگر ترسيم کرده و ميکنند و آينده نگري مشارکتي که فعالين آينده نگر دنبال ميکنند تفکيکي نشان نميدهد. شايد اين موضوع نيز هم خوبي و هم بدي اين اصطلاح باشد. من در نوشته آينده نگري چيست؟ سعي کرده ام معني آينده نگري را توضيح دهم که اساساً يعني واکنش به رويدادها پيش از آنکه واقع شوند و اين هر سه عرصه آينده نگري را در بر ميگيرد و نکته مهم آنکه نه تعلق به يک آينده از پيش فرض شده بلکه قبول سناريوهاي مختلف است و در نتيجه نکته *نگرش* به آينده مهم است، نه اينکه از پيش آنرا موجود فرض کنيم و به آن به گرويم، و براي اين هدف هم واژه آينده نگر بر آينده گرا بنظر من ارجح است.
مطالب مرتبط
http://www.ghandchi.com/348-HezbeAyandehnegar.htm
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIran.htm
متن مقاله بزبان انگليسي
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturismEng.htm
Kurzweil, Harry Potter & Futurist Party
Sam Ghandchi
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism-plus.htm
For years, I have been wondering why the Futurist movement has not been able to form a Futurist Party anywhere in the world, especially in the U.S. where the activists of this movement have been doing organized work as futurists for over 40 years.
Recently I was in a meeting with a number of fellow members of the World Future Society (WFS) where we were discussing the planning for the 2008 convention of WFS. I was one of the youngest in the crowd and I am 55! Why can’t WFS attract more young people, and why after 40 years, it still has the financial woes of a startup association?
Edward Cornish, founder of WFS, has a long answer for these questions but his main point is that a futurist agenda is like saving millions of children from a catastrophe like war, and one cannot do fund-raising for children who have not become homeless or devastated by a war that was never fought, thanks to the action of futurists. In other words, the success of futurism, in its current framework, is also the root of its challenges. Moreover, Mr. Cornish makes another interesting observation when talking of association’s resources or lack of, saying that Soviet Union with all its might is gone but WFS is still around after 40 years.
I think for the model that WFS has chosen over the years, Edward Cornish in his various articles and books, has provided the best answers for these questions as far as WFS is concerned, and these are not the issues that I intend to discuss in this article. What I would like to note about our meeting is that our discussions definitely showed me that our association, as always acknowledged by WFS, is surely a clearinghouse for various ideas about the future. In other words, in contrast to what a futurist party would be, WFS is not and was not intended to be an association of people with the goal of creating any specific future.
Nonetheless, during these 40 years, nothing would have stopped those involved with building a clearinghouse of various futurist ideas, namely the World Future Society, from forming a futurist party in parallel to the WFS. Of course, I mean only those among the participants who also believed in an association of people with the goal of creating a specific future, which were not that few!
In fact, it is interesting to note that WFS in its history, although did not have anybody calling specifically for a futurist party, but it has had some leaders who believed in taking a positive future and organizing around those objectives, but surprisingly their perspective never materialized in any real organization.
It is somehow odd because parallel developments have happened frequently in history, when educational organizations developed alongside political parties at the inception of new philosophical thoughts, and the two activities even helped each other reciprocally in the early days of many schools of thought.
***
I have been a member of World Future Society for over 20 years. Actually 22 years ago (in 1985), I published my major paper about futurism entitled Intelligent Tools and also opened the first futuristic bookstore by the name of Nova Bookstore, in Sunnyvale of California. Of course the World Future Society’s own bookstore existed before Nova, but that was a mail order catalog.
I promoted futurism and WFS at my bookstore, in my related lecture series, and in my newsletter Mundus Novus in those years. WFS could not help me in any way except for providing me with their own publications on consignment. In fact, they told me about their limitations from day one.
When I opened Nova Bookstore, Jeff Cornish, son of Edward Cornish who handled distribution of The Futurist magazine and other WFS publications at the time, told me that my project can be very difficult financially and even be a tough burden on me personally. I concurred but noted it was something I was personally interested to do and I continued the project for four years until 1989. My goal was to clear my own thoughts about the future and futurism and to find people of the same interest. Once that was achieved, I closed the store, because as a business, it barely made a living for me.
Nova Bookstore’s experience made me very much acquainted not just with the WFS, as a clearing-house of futurist ideas, and not only with different shades of futuristic thinking, but I even became well-informed about the New Age Movement which was very strong in those days in California. This is why I could very well understand the critique of New Age movement written by Michael Marien and found his Sandbox analogy very fitting about that movement.
I still did not see why a futurist party has not been formed in the U.S., although thanks to all these endeavors, by 2004, I published my own understanding of futurist movement with a focus on Iran, in my book The Futurist Iran, Futurism versus Terrorism.
Two years ago, in 2005, I wrote an article entitled "Futurism, Sandbox, and Political Potency" where I discussed Michael Marien's 1983 article "The Transformation as Sandbox Syndrome." I basically noted that futurists themselves had been trapped in the same sandbox that he had criticized, when he reviewed New Age movement 25 years ago. Unfortunately Michael Marien did not provide any replies to the issues I raised in my aforementioned article.
Nonetheless, I should note that I found Marien's critique of the New Age movement very apt and authoritative. I especially appreciate this work of his because in the past I had also written similar critiques not only of the New Age movement but also of a similar Sufi movement in Iran, which calls itself futurist, but basically resembles the New Age movement in the West.
After this work I continued delving more into the reason futurists stayed in a sandbox. It seemed like although in one way or another futurists of 20th Century saw a new post-industrial society forming in front of our eyes, yet none offered a vision of any successful working *model* where human beings might, could, or would live being in charge in the upcoming new society, rather than being a victim of it!
I mean there were Space Trek and a lot of similar magnificent imaginative works that popped up every day in mid 20th Century but neither those who promoted them nor those opposing, thought of such works as a future world models of an upcoming society where humans would be in charge of their life. In other words, even the most optimistic models were showing more the plight of human beings as victims of their own success, than to be more in charge of their lives. Thus although those imaginative works promised unbelievable technological advancements for 21st Century, yet none would promise happy life on Earth, let alone elsewhere in the universe.
***
In the last two years, Ray Kurzweil has published some new scholarly works which deal with issues that are in reality the roots and foundations of futurism, when discussing his Singularity theory in light of the leading edge science and technology, drawing on his multidisciplinary encyclopedic knowledge of many fields of science. And recently I read an interesting critique by Joseph Coates about Ray Kurzweil's book Singularity is Near.
Before getting into the details of what I found in his works and what I want to note about Coates’ critique, I should note that the mention of Harry Potter by Kurzweil in his book, has not been noticed much by the astute reviewers, whereas in my view, it is very important to keep that in mind, as one reviews Kurzweil’s scientific discussions. Why?
Harry Potter is a successful book and movie among the young generation in our times. Contrary to the science fiction works of the 20th Century, this work of fantasy, not being a science fiction, hardly has anything about the latest technologies, but shows children who are in charge of their life by having supernatural powers they discover in themselves, not even limited to shape-shifting inner capabilities of Harry Potter and others in the movie.
I think Harry Potter exemplifies the kind of imagination that is desired among the youth, which contrary to the imaginative works of the 20th Century is a lot less analytic, and hardly cares about what the extrapolation of current scientific and technological reality can offer, rather it is an imaginative alternative reflecting what the youth desires, regardless of what the extrapolation of existing trends may offer, and maybe achievable by a rupture of current trends.
How are Kurzweil and Harry Potter related?
Let me first note that some other new thinkers in light of the recent advancements have been rethinking our whole understanding of the world and this is not just limited to physicists like Stephen Hawking. For example, the prominent quantum computer pioneer Seth Lloyd in his Programming the Universe, offers a new computational model for understanding the universe. Such new approaches may help to see what Kurzweil is referring to as Singularity, can be affirmed from the perspective of different fields.
Kurzweil is looking at a great rupture of human civilization in the proximity of our time period, and not just extrapolating the existing trends limited to some change of simple technological advancement like invention of airplane or an economic change like the industrial revolution, rather a very fundamental rupture similar to big bang or tool-making of the Homo Sapien Sapiens, and all that in a close proximity of our life time, only within 20 years, i.e. an event referred to by Kurzweil as *singularity*.
In other words, humans or superhumans will have no need to be at the mercy of the shackles that hitherto have kept humanity away from total freedom, which for the first time will set humanity to be the master of its own destiny rather than the slaves of its preconditions. Kurzweil does not like to use the terms like transhuman or superhuman and thinks human has meant differently in different epochs and it is still the human in the post-Singularity world, although with new capabilities beyond its biological limitations and in new conditions available thanks to technologies resulting from computer processors passing the processing power of human brain.
Actually among the authors of 18th and 19th Century, I can remember Karl Marx, who in Grundrisse, describes his final goal of communist society, following what he envisioned as a transition period of socialism where people would be paid according to their work, he depicted a society with *abundance* in distant future, where the individual would receive according to needs but gives to the world by doing what s/he enjoys, one day fishing, another day doing something else.
In other words, for Marx, communist abundance was the distant future whereas the transitional society called socialism, with its main task of dividing the scarce resources, was the immediate reality.
In Marx’s imagination of the distant future, still the human was limited by his/her biological and Earthbound limitations, whereas for the new 21st Century scientific thinkers like Kurzweil, and for those in love with the fantasy creations like Harry Potter, even such predicaments will be surpassed, and will no longer limit the human freedom in the post-Singularity society.
Thus it is not just abundance of basic needs, e.g. all our needs to be satisfied like air, which is abundant on Earth, and nowhere one is charged for Oxygen, at least not yet, rather for Kurzweil, there is more than abundance of basic needs and he talks even of the end of *death* as we know it, which is a fundamental limitation where humans see the limits of their ability to be in control, even for the most wealthy and powerful, a basic obstacle for humans to feel the power of being in charge, rather than being at the mercy of their preconditions.
I think this feeling of power in the face of all calamities in the forthcoming world, is what separates Kurzweil from even the most optimistic futurists of the 20th Century. This is why I think his vision of the future is very important to study, especially for those interested to form a futurist party.
***
I have previously discussed Kurzweil's impressive book, in my article entitled “Singularity and Us”. Here I would like to look at Kurzweil's analysis in light of Joseph Coates' critique of it, while trying to answer the main question of this article as to what the peril and valor of the futurist movement has been, that it is still around in the form of associations acting as a clearing house or a think tank, although we still do not have a futurist party formed anywhere.
My experience is with Iran and Iranians. Basically Islamic fundamentalism won because people were disappointed with the prospects of both solutions of the industrial world, namely capitalism and socialism, and Islamists showed a way beyond those unattractive solutions, well by going back to the pre-industrial world, but still rejecting the solutions of industrial world that were no longer attractive. This is in a nutshell, the story of 1979 in Iran and later elsewhere in the Middle East where socialists and liberals, with their solutions of the industrial age, lost the power to the Islamists.
Now we futurists have criticized industrial paths very well and our critique worked well in the experience of the fall of Soviet Union and the Eastern Bloc. We were right that the world is going beyond the industrial model, when looking at the Silicon Valleys of the world and Kurzweil’s exponential model of evolution is an excellent description of the upheaval.
I do not care for Joseph Coates' criticisms when he calls Kurzweil’s work as a secular religion, because he is used to some analytical trend extrapolations as futurism and singularity theory surely is not and cannot be one like that. Nevertheless, one thing that Coates mentions, namely the need for an alternative answer to the economic issue of making a living for all the people as we move towards Singularity, is a valid critique. In other words, just talking about abundance in the post-Singularity society, will not answer the dilemma of income for the people in the transitional phase, even though for Kurzweil the post-Singularity society is *near*.
I mean Joseph Coates is right when he says an economic model is not something for just some of the success stories of the Silicon Valley. Rather we are talking about 6 billion people on Earth, who will be moving from the state of *today* to the world of post-Singularity society.
Marx and Marxists were right that they tried to come up with a model for the transitional society. Of course, it is true that they thought their Communist Ideal was a very *distant* future, and that was more of the reason for them to spend so much time to define the model for a transitional society. But we also cannot ignore the issue of transitional society .
I applaud the socialists for proposing a model for transitional society, although I also would say that socialists are to blame that they did not think futuristically that their solution of state economy as the model for the transitional socialist society would bring dictatorship of those in charge of the state, who would end up to act as proxy of the state property and behave as owners of the nations.
In fact, still very sincere socialist labor leaders of industrial age mentality in Iran, are in effect aligned with some factions of Islamic Republic who oppose privatization in Iran, and they still think this failed approach is the solution for a fair society.
State economy was the basis of all socialist proposals from the start of Communist Manifesto and beyond. And capitalists thinkers like Adam Smith also had their own model of invisible hand, for better or worse, to take care of everything. Well, enough about Industrial Age and its solutions, we all know about them. What are we proposing?
***
What is the solution of futurists? In other words, people’s economic well being is still based on their wages from work, or is based on their income from property ownership such as stock dividend, or from government assistance such as welfare and unemployment benefits based on recognizing some needs.
And we know not only work is becoming more and more knowledge-work than simply hours of exerting mechanical labor power, but property is also becoming more and more Intellectual Property which I have discussed when discussing wealth in the future and frankly the current tax laws hardly touch this new form of property, and finally the government welfare hardly has been successful to alleviate the woes of the people even in the most advanced societies but lack of universal healthcare in countries like the United States is replacing troublesome socialist solution with pure misery.
Futurists, so far, have offered two economic models for transition to the post-Singularity society. The first model is James Albus's National Mutual Fund, which has shown some success in its limited applications in some countries. The other is some model of alternative income as I have discussed before and hardly any advanced country is considering such a solution at this time.
The first solution is tackling the problem by dealing with *ownership* during the transitional society and the other is doing it by dealing with the issue of *income*. I think both these solutions are hardly scratching the surface of the problem we face for offering a fair alternative for the transitional society. I believe, I have offered an excellent description of the problem, not the solution, is my following paper:
http://www.ghandchi.com/238-SocialJustice.htm
In other words, the solutions I have noted above, not only are not enough, I should be the first one to admit, are a long way from a comprehensive solution for the transitional society.
I really think that unless futurists can offer a robust solution for the transition phase, as we move towards the post-Singularity society, the prospects for any Futurist Party to challenge old parties of the Industrial Age will be very limited.
Actually in countries like Iran where political parties of the Industrial Age hardly exist, there is the need and desire for going straight for a 21St Century political party, to compete with Islamists, legally or clandestinely. But the problem is that unless we have a good socio-political answer to these economic issues of the transition phase, futurists are not going to be as effective as one can hope for.
I think Joseph Coates is right when he raises economic issues of the transitional phase of society in his critique of Kurzweil’s explication.
Nonetheless I disagree with most other consternations raised about Kurzweil’s monumental work. In fact I should note the kind of approach most futurists have chosen in the last 40 years, which resembles more the anxieties of ivory tower journalists rather than creators of a new world, is responsible for the lack of deserving growth of modern futurism, which should have been at least an order of magnitude more than what we have seen in the last 40 years.
I should add that even if we do not find an all-encompassing model for a fair transition society, one thing that Kurzweil’s analysis tells us is that we are better off to pioneer the post-Singularity society, because regardless of how we live during the transition phase, we will have the advantage of living in a new world of abundance once we pass the point of Singularity rather than being stuck in the old world of scarcity, a singularity which is near and not far.
Looking at how air is used on Earth and comparing it with how air is used by astronauts in moon travel or at the International Space Station (ISS), provides a good picture of the difference of a world of abundance and that of scarcity. I believe this is enough reason to strive to form a futurist party, although the work on working models for the fair distribution of wealth in the transitional society, whether before or after the founding, should remain at the top of our priorities in any futurist party.
Hoping for formation of a futurist party,
Sam Ghandchi, Publisher/EditorIRANSCOPEhttp://www.iranscope.com/June 27, 2007
Related Works:
http://www.ghandchi.com/348-HezbeAyandehnegarEng.htm
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIranEng.htm
Text in Persian
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism.htm
Sam Ghandchi
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism-plus.htm
For years, I have been wondering why the Futurist movement has not been able to form a Futurist Party anywhere in the world, especially in the U.S. where the activists of this movement have been doing organized work as futurists for over 40 years.
Recently I was in a meeting with a number of fellow members of the World Future Society (WFS) where we were discussing the planning for the 2008 convention of WFS. I was one of the youngest in the crowd and I am 55! Why can’t WFS attract more young people, and why after 40 years, it still has the financial woes of a startup association?
Edward Cornish, founder of WFS, has a long answer for these questions but his main point is that a futurist agenda is like saving millions of children from a catastrophe like war, and one cannot do fund-raising for children who have not become homeless or devastated by a war that was never fought, thanks to the action of futurists. In other words, the success of futurism, in its current framework, is also the root of its challenges. Moreover, Mr. Cornish makes another interesting observation when talking of association’s resources or lack of, saying that Soviet Union with all its might is gone but WFS is still around after 40 years.
I think for the model that WFS has chosen over the years, Edward Cornish in his various articles and books, has provided the best answers for these questions as far as WFS is concerned, and these are not the issues that I intend to discuss in this article. What I would like to note about our meeting is that our discussions definitely showed me that our association, as always acknowledged by WFS, is surely a clearinghouse for various ideas about the future. In other words, in contrast to what a futurist party would be, WFS is not and was not intended to be an association of people with the goal of creating any specific future.
Nonetheless, during these 40 years, nothing would have stopped those involved with building a clearinghouse of various futurist ideas, namely the World Future Society, from forming a futurist party in parallel to the WFS. Of course, I mean only those among the participants who also believed in an association of people with the goal of creating a specific future, which were not that few!
In fact, it is interesting to note that WFS in its history, although did not have anybody calling specifically for a futurist party, but it has had some leaders who believed in taking a positive future and organizing around those objectives, but surprisingly their perspective never materialized in any real organization.
It is somehow odd because parallel developments have happened frequently in history, when educational organizations developed alongside political parties at the inception of new philosophical thoughts, and the two activities even helped each other reciprocally in the early days of many schools of thought.
***
I have been a member of World Future Society for over 20 years. Actually 22 years ago (in 1985), I published my major paper about futurism entitled Intelligent Tools and also opened the first futuristic bookstore by the name of Nova Bookstore, in Sunnyvale of California. Of course the World Future Society’s own bookstore existed before Nova, but that was a mail order catalog.
I promoted futurism and WFS at my bookstore, in my related lecture series, and in my newsletter Mundus Novus in those years. WFS could not help me in any way except for providing me with their own publications on consignment. In fact, they told me about their limitations from day one.
When I opened Nova Bookstore, Jeff Cornish, son of Edward Cornish who handled distribution of The Futurist magazine and other WFS publications at the time, told me that my project can be very difficult financially and even be a tough burden on me personally. I concurred but noted it was something I was personally interested to do and I continued the project for four years until 1989. My goal was to clear my own thoughts about the future and futurism and to find people of the same interest. Once that was achieved, I closed the store, because as a business, it barely made a living for me.
Nova Bookstore’s experience made me very much acquainted not just with the WFS, as a clearing-house of futurist ideas, and not only with different shades of futuristic thinking, but I even became well-informed about the New Age Movement which was very strong in those days in California. This is why I could very well understand the critique of New Age movement written by Michael Marien and found his Sandbox analogy very fitting about that movement.
I still did not see why a futurist party has not been formed in the U.S., although thanks to all these endeavors, by 2004, I published my own understanding of futurist movement with a focus on Iran, in my book The Futurist Iran, Futurism versus Terrorism.
Two years ago, in 2005, I wrote an article entitled "Futurism, Sandbox, and Political Potency" where I discussed Michael Marien's 1983 article "The Transformation as Sandbox Syndrome." I basically noted that futurists themselves had been trapped in the same sandbox that he had criticized, when he reviewed New Age movement 25 years ago. Unfortunately Michael Marien did not provide any replies to the issues I raised in my aforementioned article.
Nonetheless, I should note that I found Marien's critique of the New Age movement very apt and authoritative. I especially appreciate this work of his because in the past I had also written similar critiques not only of the New Age movement but also of a similar Sufi movement in Iran, which calls itself futurist, but basically resembles the New Age movement in the West.
After this work I continued delving more into the reason futurists stayed in a sandbox. It seemed like although in one way or another futurists of 20th Century saw a new post-industrial society forming in front of our eyes, yet none offered a vision of any successful working *model* where human beings might, could, or would live being in charge in the upcoming new society, rather than being a victim of it!
I mean there were Space Trek and a lot of similar magnificent imaginative works that popped up every day in mid 20th Century but neither those who promoted them nor those opposing, thought of such works as a future world models of an upcoming society where humans would be in charge of their life. In other words, even the most optimistic models were showing more the plight of human beings as victims of their own success, than to be more in charge of their lives. Thus although those imaginative works promised unbelievable technological advancements for 21st Century, yet none would promise happy life on Earth, let alone elsewhere in the universe.
***
In the last two years, Ray Kurzweil has published some new scholarly works which deal with issues that are in reality the roots and foundations of futurism, when discussing his Singularity theory in light of the leading edge science and technology, drawing on his multidisciplinary encyclopedic knowledge of many fields of science. And recently I read an interesting critique by Joseph Coates about Ray Kurzweil's book Singularity is Near.
Before getting into the details of what I found in his works and what I want to note about Coates’ critique, I should note that the mention of Harry Potter by Kurzweil in his book, has not been noticed much by the astute reviewers, whereas in my view, it is very important to keep that in mind, as one reviews Kurzweil’s scientific discussions. Why?
Harry Potter is a successful book and movie among the young generation in our times. Contrary to the science fiction works of the 20th Century, this work of fantasy, not being a science fiction, hardly has anything about the latest technologies, but shows children who are in charge of their life by having supernatural powers they discover in themselves, not even limited to shape-shifting inner capabilities of Harry Potter and others in the movie.
I think Harry Potter exemplifies the kind of imagination that is desired among the youth, which contrary to the imaginative works of the 20th Century is a lot less analytic, and hardly cares about what the extrapolation of current scientific and technological reality can offer, rather it is an imaginative alternative reflecting what the youth desires, regardless of what the extrapolation of existing trends may offer, and maybe achievable by a rupture of current trends.
How are Kurzweil and Harry Potter related?
Let me first note that some other new thinkers in light of the recent advancements have been rethinking our whole understanding of the world and this is not just limited to physicists like Stephen Hawking. For example, the prominent quantum computer pioneer Seth Lloyd in his Programming the Universe, offers a new computational model for understanding the universe. Such new approaches may help to see what Kurzweil is referring to as Singularity, can be affirmed from the perspective of different fields.
Kurzweil is looking at a great rupture of human civilization in the proximity of our time period, and not just extrapolating the existing trends limited to some change of simple technological advancement like invention of airplane or an economic change like the industrial revolution, rather a very fundamental rupture similar to big bang or tool-making of the Homo Sapien Sapiens, and all that in a close proximity of our life time, only within 20 years, i.e. an event referred to by Kurzweil as *singularity*.
In other words, humans or superhumans will have no need to be at the mercy of the shackles that hitherto have kept humanity away from total freedom, which for the first time will set humanity to be the master of its own destiny rather than the slaves of its preconditions. Kurzweil does not like to use the terms like transhuman or superhuman and thinks human has meant differently in different epochs and it is still the human in the post-Singularity world, although with new capabilities beyond its biological limitations and in new conditions available thanks to technologies resulting from computer processors passing the processing power of human brain.
Actually among the authors of 18th and 19th Century, I can remember Karl Marx, who in Grundrisse, describes his final goal of communist society, following what he envisioned as a transition period of socialism where people would be paid according to their work, he depicted a society with *abundance* in distant future, where the individual would receive according to needs but gives to the world by doing what s/he enjoys, one day fishing, another day doing something else.
In other words, for Marx, communist abundance was the distant future whereas the transitional society called socialism, with its main task of dividing the scarce resources, was the immediate reality.
In Marx’s imagination of the distant future, still the human was limited by his/her biological and Earthbound limitations, whereas for the new 21st Century scientific thinkers like Kurzweil, and for those in love with the fantasy creations like Harry Potter, even such predicaments will be surpassed, and will no longer limit the human freedom in the post-Singularity society.
Thus it is not just abundance of basic needs, e.g. all our needs to be satisfied like air, which is abundant on Earth, and nowhere one is charged for Oxygen, at least not yet, rather for Kurzweil, there is more than abundance of basic needs and he talks even of the end of *death* as we know it, which is a fundamental limitation where humans see the limits of their ability to be in control, even for the most wealthy and powerful, a basic obstacle for humans to feel the power of being in charge, rather than being at the mercy of their preconditions.
I think this feeling of power in the face of all calamities in the forthcoming world, is what separates Kurzweil from even the most optimistic futurists of the 20th Century. This is why I think his vision of the future is very important to study, especially for those interested to form a futurist party.
***
I have previously discussed Kurzweil's impressive book, in my article entitled “Singularity and Us”. Here I would like to look at Kurzweil's analysis in light of Joseph Coates' critique of it, while trying to answer the main question of this article as to what the peril and valor of the futurist movement has been, that it is still around in the form of associations acting as a clearing house or a think tank, although we still do not have a futurist party formed anywhere.
My experience is with Iran and Iranians. Basically Islamic fundamentalism won because people were disappointed with the prospects of both solutions of the industrial world, namely capitalism and socialism, and Islamists showed a way beyond those unattractive solutions, well by going back to the pre-industrial world, but still rejecting the solutions of industrial world that were no longer attractive. This is in a nutshell, the story of 1979 in Iran and later elsewhere in the Middle East where socialists and liberals, with their solutions of the industrial age, lost the power to the Islamists.
Now we futurists have criticized industrial paths very well and our critique worked well in the experience of the fall of Soviet Union and the Eastern Bloc. We were right that the world is going beyond the industrial model, when looking at the Silicon Valleys of the world and Kurzweil’s exponential model of evolution is an excellent description of the upheaval.
I do not care for Joseph Coates' criticisms when he calls Kurzweil’s work as a secular religion, because he is used to some analytical trend extrapolations as futurism and singularity theory surely is not and cannot be one like that. Nevertheless, one thing that Coates mentions, namely the need for an alternative answer to the economic issue of making a living for all the people as we move towards Singularity, is a valid critique. In other words, just talking about abundance in the post-Singularity society, will not answer the dilemma of income for the people in the transitional phase, even though for Kurzweil the post-Singularity society is *near*.
I mean Joseph Coates is right when he says an economic model is not something for just some of the success stories of the Silicon Valley. Rather we are talking about 6 billion people on Earth, who will be moving from the state of *today* to the world of post-Singularity society.
Marx and Marxists were right that they tried to come up with a model for the transitional society. Of course, it is true that they thought their Communist Ideal was a very *distant* future, and that was more of the reason for them to spend so much time to define the model for a transitional society. But we also cannot ignore the issue of transitional society .
I applaud the socialists for proposing a model for transitional society, although I also would say that socialists are to blame that they did not think futuristically that their solution of state economy as the model for the transitional socialist society would bring dictatorship of those in charge of the state, who would end up to act as proxy of the state property and behave as owners of the nations.
In fact, still very sincere socialist labor leaders of industrial age mentality in Iran, are in effect aligned with some factions of Islamic Republic who oppose privatization in Iran, and they still think this failed approach is the solution for a fair society.
State economy was the basis of all socialist proposals from the start of Communist Manifesto and beyond. And capitalists thinkers like Adam Smith also had their own model of invisible hand, for better or worse, to take care of everything. Well, enough about Industrial Age and its solutions, we all know about them. What are we proposing?
***
What is the solution of futurists? In other words, people’s economic well being is still based on their wages from work, or is based on their income from property ownership such as stock dividend, or from government assistance such as welfare and unemployment benefits based on recognizing some needs.
And we know not only work is becoming more and more knowledge-work than simply hours of exerting mechanical labor power, but property is also becoming more and more Intellectual Property which I have discussed when discussing wealth in the future and frankly the current tax laws hardly touch this new form of property, and finally the government welfare hardly has been successful to alleviate the woes of the people even in the most advanced societies but lack of universal healthcare in countries like the United States is replacing troublesome socialist solution with pure misery.
Futurists, so far, have offered two economic models for transition to the post-Singularity society. The first model is James Albus's National Mutual Fund, which has shown some success in its limited applications in some countries. The other is some model of alternative income as I have discussed before and hardly any advanced country is considering such a solution at this time.
The first solution is tackling the problem by dealing with *ownership* during the transitional society and the other is doing it by dealing with the issue of *income*. I think both these solutions are hardly scratching the surface of the problem we face for offering a fair alternative for the transitional society. I believe, I have offered an excellent description of the problem, not the solution, is my following paper:
http://www.ghandchi.com/238-SocialJustice.htm
In other words, the solutions I have noted above, not only are not enough, I should be the first one to admit, are a long way from a comprehensive solution for the transitional society.
I really think that unless futurists can offer a robust solution for the transition phase, as we move towards the post-Singularity society, the prospects for any Futurist Party to challenge old parties of the Industrial Age will be very limited.
Actually in countries like Iran where political parties of the Industrial Age hardly exist, there is the need and desire for going straight for a 21St Century political party, to compete with Islamists, legally or clandestinely. But the problem is that unless we have a good socio-political answer to these economic issues of the transition phase, futurists are not going to be as effective as one can hope for.
I think Joseph Coates is right when he raises economic issues of the transitional phase of society in his critique of Kurzweil’s explication.
Nonetheless I disagree with most other consternations raised about Kurzweil’s monumental work. In fact I should note the kind of approach most futurists have chosen in the last 40 years, which resembles more the anxieties of ivory tower journalists rather than creators of a new world, is responsible for the lack of deserving growth of modern futurism, which should have been at least an order of magnitude more than what we have seen in the last 40 years.
I should add that even if we do not find an all-encompassing model for a fair transition society, one thing that Kurzweil’s analysis tells us is that we are better off to pioneer the post-Singularity society, because regardless of how we live during the transition phase, we will have the advantage of living in a new world of abundance once we pass the point of Singularity rather than being stuck in the old world of scarcity, a singularity which is near and not far.
Looking at how air is used on Earth and comparing it with how air is used by astronauts in moon travel or at the International Space Station (ISS), provides a good picture of the difference of a world of abundance and that of scarcity. I believe this is enough reason to strive to form a futurist party, although the work on working models for the fair distribution of wealth in the transitional society, whether before or after the founding, should remain at the top of our priorities in any futurist party.
Hoping for formation of a futurist party,
Sam Ghandchi, Publisher/EditorIRANSCOPEhttp://www.iranscope.com/June 27, 2007
Related Works:
http://www.ghandchi.com/348-HezbeAyandehnegarEng.htm
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIranEng.htm
Text in Persian
http://www.ghandchi.com/479-KurzweilFuturism.htm
چهارشنبه، اردیبهشت ۲۶، ۱۳۸۶
از عيد قربان تا مبارزه با بدحجابي
28 سال از عمر رژيم جمهوري اسلامي گذشته است و هنوز اپوزيسيون ايران درک روشني از اين رژيم ندارد. نگاهي به مطبوعات مخالفين حکومت درباره مبارزه با بدحجابي در ايران که هم اکنون در جريان است بهترين اثبات اين مدعاي من است. مردم عادي کوچه و بازار بهتر از همه مخالفين از اين رويداد تحليل دارند. مردم به سادگي ميگويند که دوباره تابستان شد و مبارزه با بدحجابي شروع شد. يعني همانگونه وقتي محّرم ميشود دسته هاي سينه زني به راه ميافتند، تابستان هم که ميشود دسته هاي مبارزه با بدحجابي راهي خيابان ميشوند. البته مراسم دوم بر مبناي تقويم شمسي است و قدمتش به رژيم جمهوري اسلامي ميرسد. جالب است که مردم عادي آلترناتيو در برابر اين مراسم ساليانه رژيم اسلامي را سالهاست که به وجود آورده اند و آنهم مراسم روز ولنتاين يا روز عشاق است که همه ساله در روز 14 فوريه به تقليد از غرب در داخل ايران رايج شده است و با وجود خشم ملايان، مردم دست از برگزاري آن بر نميدارند و هر سال بر شکوهش افزوده اند.
منظورم چيست وقتي از اصطلاح مراسم يا شعائر و امثالهم براي مبارزه با بدحجابي استفاده ميکنم؟ منظور من اين است که عده اي از اپوزيسيون دنبال اين بحث است که آيا قانون جمهوري اسلامي چنين چيزي را حکم ميکند؟ عده ديگري ميپرسند که آيا اسلام حجاب را تجويز ميکند يا نه؟ يک عده ديگر هم متعجب هستند که چرا مثلاً مجازات قطع دست آنقدر اجرا نميشود ولي به مبارزه با بدحجابي عمل ميشود و علت آنرا ولايت فقيه ميدانند و اينکه گويا چون ولايـت فقيه نميتواند حکومت فقهي را پياده کند مجبور است اين مبارزه با بدحجابي را بشکل سمبليک جايگزين آن کند تا به حکومت فقهي اش به شکل صوري وفادار بماند. گوئي مناديان حکومت فقهي در تاريخ همواره فکر کرده اند قادرند اهداف الهي مجازات هاي تجويزي خود را کسب کنند و مثلاً با قطع دست به سرقت و دزدي در جامعه پايان دهند. حتي در اروپا در اوج حکومت تئوکراتيک در شهر رم در سال 1600 وقتي جوردانو برونو را به حکم ارتداد آتش زدند در قلمروز کليسياي کاتوليک اوج فساد و دزدي همه جا گير بود و به همين علت دسته هاي شلاق زن که نظير سينه زنان شيعه امروز خود را شلاق ميزدند وارد ميدان ميشدند و همه جمعيت شلاق زن طلب استغفار از گناهان خود داشتند و در چنين فضائي است که رهبران مذهبي با مشارکت مردم جوردانو برونو را بخاطر ارتداد آتش زدند.
به عبارت ديگر همه اين شعائر از خود شلاق زني مؤمنان تا آتش زدن مرتدان شراکت *مردم* در شعائر و مراسم مذهبي است نه به اين خاطر که رهبران دولت مذهبي نميتوانند ديگر احکام خود را در اجراي عدالت جامه عمل بپوشانند بلکه چون آن شعائري که ميتوانند هنوز با مشارکت مردم انجام دهند همين ها است. و وقتي ديگر آتش زدن مرتدان يا مراسم شلاق زني در اروپا غير قابل قبول شد و نميـتوانست جمعيت مؤمنان را جلب کند، روحانيون کاتوليک هم از آن مراسم دست کشيدند و شعائر ديگري نظير طلب مغفرت در کليسا نزد کشيشان را که کماکان از مشارکت و احترام مردم برخوردار بود، ادامه دادند. به همين سادگي. در نتيجه جمهوري اسلامي هم چه ولايت فقيهي باشد و چه نباشد، شعائري را که براي اهداف اين رژيم تئوکراتيک مفيد بداند و بتواند مشارکت مردم را در انجام آنها کسب کنند، ادامه خواهد داد.
البته بگذريم کسانيکه مسأله را فقط بخاطر ولايت فقيهي بودن چمهوري اسلامي ميبينند اين رژيم را با اصطلاح رژيمي سلطاني بنوعي به تصوير ميکشند که گوئي از رژيم ناصرالدين شاه قاجار سخن ميگويند و افراموش ميکنند که اگر براي رژيم ناصرالدين شاهي اجراي عيد قربان با قصاوت فروبردن ني در گلوي شتر در وسط ميدان شهر بخشي از شعائر لازم براي مشارکت روحانيون در حاکميت آنها بود، براي اين رژيم چنين مراسمي از عيد قربان تا مبارزه با بدحجابي مبناي مشارکت مردم با حکومت يا به عبارت ديگر شعائر اسلامي مبناي مشروعيت اين رژيم است و بيخود نبود که خميني ميگفت اسلام وي به عاشورا و تاسوعا زنده است و به همين علت هم من در گذشته نوشتم که نافرماني مدني در ايران يعني غير اسلامي کردن جامعه [http://www.ghandchi.com/370-disobedience.htm].
اجازه دهيد به موضوعي کاملاً دورتر از مبارزه با بدحجابي که در جامعه ايران و جوامع ديگر اسلامي عادي و مرسوم است يعني مراسم عيد قربان دقيق تر نگاه کنيم. اکثر جوامع بشر و بويژه جوامعي که در آنها مذاهب ابراهيمي رايج هستند مراسم مشابهي داشته اند هرچند امروز مراسم قرباني در ميان يهوديان و مسيحيان اساساً برچيده شده و متأسفانه فقط در ميان مسلمانان چنين مراسمي که جلوي بچه کوچک هرسال گوسفند ميکشند نه تنها مرسوم است بلکه عيد قربان حتي بزرگترين عيد اکثر اين کشورها محسوب ميشود. خوشبختانه در ايران عيد اصلي مردم نوروز است و نه عيد قربان و بعد از 28 سال هنوز جمهوري اسلامي نتوانسته اين واقعيت را عوض کند.
برخي محققين معاصر اسطوره هاي بشر معتقدند مراسم قرباني کردن حيوانات در واقع بيان کوشش بشر براي راحت کردن وجدان خود در برابر احساس گناه در کشتن حيوانات است، کشتني که براي تغذيه خود انجام ميداده است. به اين طريق هر سال مثلاً گوسفندي را قرباني ميکردند، با هديه کردن بهترين گوسفند خود به خدائي که مالک اين طبيعت است همآهنگي atonement مجدد با طبيعت را جستجو ميکردند. بشر امروز براي تقليل اينگونه عذاب وجدان بيشتر و بيشتر سعي کرده است که به حيوانات وحشيانه برخورد نکند و حتي سلاخي بدون درد باشد و به دنبال راه هاي ساختن آلترناتيو گوشت از طريق علم شيمي است. به همين علت در جوامع مدرن اينگونه مراسم قرباني کردن حيوانات بيشتر و بيشتر از بين رفته است. البته ميدانيم که در برخي جوامع عهد عتيق حتي مراسم قرباني کردن انسان رواج داشته است نظير قرباني کردن بچه اول و يا قرباني کردن دختر باکره که گوئي به خدا اينگونه هدايا براي محفوظ ماندن از بلاياي طبيعت، داده ميشده است. حتي از خود قرباني مشارکت ميخواستند که افتخار کند که قرباني براي اين هدف "والاي" مؤبدان است. در نتيجه در آن جوامع که بلايا نتيجه گناه بشر فرض ميشد به اينصورت که بهترين کودک خود را به خدايان تقديم ميکردند اميدوار بودند از بليات در طبيعت حفاطت شوند. به همين علت هم حتي بعدها در داستان عيسي مسيح وي که بهترين فرزند ابناي بشر خوانده ميشود قرباني ميشود براي گناهان بشر تا که بشزيت را نجات دهد. در داستان مسلمانان هم درباره ابراهيم ميايد که او حاضر است فرزند خود را براي خدا قرباني کند ولي خدا بجاي آن گوسفند را ميپذيرد.
آيا وقتي قرباني کردن انسان از شعائر يک مذهب باشد، ميـتوان گفت که تحت عنوان احترام به مذهب ديگران بايستي به اينگونه شعائر مذهبي احترام گذاشت و اگر انبوهي از مردم در آن شعائر شرکت کنند آيا بايستي چنين اعمال وحشيانه مذهبي را مشروع قلمداد کرد؟
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/1/16/Mendoza_HumanSacrifice.jpg/200px-Mendoza_HumanSacrifice.jpg
به هرحال همه اينگونه مراسم قرباني که نوعي کشمکش انسان با خطاها و گناهان خود است در اينگونه مذاهب به ارث رسيده از اعصاري است که بيش از هزار سال از آنها گذشته است زمانهائي که اينگونه نگرشها براي بشريت قابل قبول بوده است. مجسم کنيد که امروز پدري با فرزند خود نظير ابراهيم رفتار کند و بگويد بخاطر دستور خداي خود چاقو بر گردنش گذاشته است، درباره چنين پدري چه خواهيم گفت؟ اگر اصلاح طلبان مسيحي و يهودي قرن هاست که اين چنين مراسم قرباني را به کنار گذاشته اند اصلاح طلبان مسلمان حتي از نقد اعياد انچناني حرفي هم نميزنند و در پي چانه زدن با اقتدارگرايان براي لطف آنها در تخفيف مبارزه با بدحجابي اند. در بعضي جوامع اسلامي نظير پاکستان يا در ميان هندي هاي مسلمان خود فرد مسلمان بايستي چاقو را بر گردن گوسفند بگذارد و برخي خانمها يا آقايان مسلمان آن کشورها که در غرب زندگي ميکنند که طاقتش را ندارند ميروند يک مزرعه و دست خود را روي چاقوي سلاخ ميگذارند و آيه قران ميخوانند وقتي که سلاخ اصل کشتن را انجام ميدهد. در ايران خوشبختانه سالهاست که در شهرها خود مردم اين کار را به سلاخ ها سپرده اند هرچند هنوز در خانه خود و مقابل چشمان کودکان که مراسم قرباني و دست و پا زدن گوسفندان را شاهد است، انجام ميدهند.
شعائر مذهبي نظير قمه زني و سينه زني در ميان شيعيان حتي پس از قرن ها هنوز به اندازه عيد قربان همه جا گير نيست. مراسم نظير مبارزه با بدحجابي که توسط رژيم جمهوري اسلامي ترويج ميشوند نيز آنقدر نتوانسته اند همه جا گير شوند ولي اين شعائر کارهائي است که رژيم را مشروعيت ميبخشند. رژيم سعي کرد همجنسگرايان که حتي آيت الله بروجردي فتوا براي پرتابشان از سخره ميدهد را در ملأ عام بکشد و يا زنان را در مراسمي با مشارکت مردم سنگسار کند و يا در ملأ عام براي روزه نگرفتن شلاق بزند و يا مرتد کشي کند. وليکن گويا مبارزه با بدحجابي چيزي است که راحت تر ميشود مشارکت عمومي براي آن کسب کرد و باينگونه زنان که نيروئي فزاينده در جامعه ايران هستند را مانند بردگان چندگاهي بيشتر مورد اهانت نگهداشت و در نتيجه اين مراسم حتي بيش از مقابله با ريش تراشيدن مردان دنبال شده است.
به هرحال آنچه مهم است محکوم کردن و احترام نگذاشتن به همه شعائر مذهبي وحشيانه است و جايگزيني آنها با مراسم متمدنانه و اينچنين مشروعيت اين رژيم از بين خواهد رفت. مردم ايران خوب تشخيص داده اند که براي ايجاد پادزهر مبارزه با بدحجابي جشن گرفتن روز ولنتاين را برگزيده اند. ايکاش اصلاح طلبان اسلامي هم بجاي توجيه شعائر وحشيانه و بسنده کردن به نقد از ولايت فقيه، خود اين شعائر و وچود حکومت اسلامي را زير سؤال ببرند. اگر براي حجاب بشود به بحث فقهي و بستگي داشتن به زمان متوسل شد، عيد قربان را نميشود گفت که مسأله فقهي است و به زمان بستگي دارد ولي بايستي به مردم گفت که عيد گرفتن با مراسم سلاخي گوسفند در مقابل چشمان کودکان غلط است و چنين شعائروحشيانه و خشونت بار با هر توجيه مذهبي در دنياي امروز نبايستي محترم شمرده شوند و جائي ندارند. بله احترام به عقايد مردم نميتواند بمعني قبول کشتن دختر باکره باشد حتي اگر چنان مذهبي ميليون ها نفر طرفدار داشته باشد. اگر اصلاح طلبان مذهبي در برابر ملاياني که نافيان اجراي چنين شعائر دوران بربريت را تکفير ميکنند نايستند، چگونه ميتوانند خود را اصلاح طلب بنامند.
به اميد جمهوری آينده نگر، فدرال، دموکراتيک، و سکولار در ايران
سام قندچي، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com/
26 ارديبهشت 1386
May 16, 2007
مطالب مرتبط به زبان انگليسي
http://www.ghandchi.com/437-GeographyEng.htm
http://www.ghandchi.com/370-disobedienceEng.htm
مطلب مرتبط:
http://www.ghandchi.com/370-disobedience.htm
http://www.ghandchi.com/437-Geography.htm
جمعه، اردیبهشت ۲۱، ۱۳۸۶
IRI Lobby -لابي جمهوري اسلامي ايران
سام قندچي-لابي جمهوري اسلامي ايران
بحث لابي ايست هاي جمهوري اسلامي به کرّات در تالارهاي بحث ايراني مطرح شده است وليکن مواضع هم حاميان و هم مخالفين بندرت بروشني بيان شده است و ديالوگ ها به حملات شخصي منتهي شده است.
حاميان لابي ايست هاي جمهوري اسلامي در گذشته مخالفين را مجاهد و سلطنت طلب خطاب ميکردند و مخالفين هم حاميان لابي ايست ها را مأمورين مواچب بگير جمهوري اسلامي ميناميدند.
واقعيت اين است که نه همه مخالفين لابي ايست هاي جمهوري اسلامي مجاهد و سلطنت طلب هستند و نه همه حاميان لابي ايست ها مأمورين مواجب بگير جمهوري اسلامي هستند.
اين مسأله اي ايست که در درون اپوزيسيون ايران وجود دارد و فحاشي هم آن را از بين نخواهد کرد. امروز پس از خيزش جنبش مدني ايران در داخل کشور شک دارم هيچکدام از کسانيکه در گذشته مخالفين لابي ايست ها را مجاهد و سلطنت طلب تلقي ميکردند بتوانند اين واقعيت را ناديده بگيرند که بسياري ديگران نيز در اپوزيسيون ايران خواهان پايان يافتن رژيم جمهوري اسلامي هستند.
آخرين باري که من درباره اين موضوع چيزي نوشتم در سال 2004 در نوشتار زير بود:
http://www.ghandchi.com/349-Lobbyists.htm
آن نشريات ايراني که به انگليسي يا فارسي منتشر شده و همه اين سالها حاميان لابي ايست ها بودند، مقالات گروه هاي حقوق بشر نظير بنياد مهر MEHR.ORG که خواهان تغيير رژيم بودند را سانسور ميکردند، در صورتيکه مقالات، نشريات، و اعلانات لابي ايست هاي جمهوري اسلامي و پشتيبانان آنها را منتشر ميکردند هرچند نميامدند و روشن بگويند که حمايت از لابي ايست هاي جمهوري اسلامي خط مشي ويراستاري مجله يا سايت آنها است.
چرا اين موضوع موضوعي واقعي است؟ واقعيت اين است که جمهوري اسلامي ايران فقط يک رژيم ديکتاتوري نظير رژيم شاه نيست که نظم جهاني که در رأس آن دموکراسي هاي غربي قرار دارند، برايش امري پذيرفته شده باشد. در مقايسه، جمهوري اسلامي يک ديکتاتوري است که خواهان نظم نوين ديگري در جهان برهبري اسلامگرايان است.
با وجود آنکه جمهوري اسلامي ايران ميداند آرزويش براي جهاني برهبري اسلامگرائي به اين زودي ها قابل دسترسي نيست، اين امر مانع از آن نشده است که در همان روزهاي اول خميني خواست رفتن به بيت المقدس از راه کربلا را مطرح نکند، خواستي که بعداً با جنگ عراق و ايران دنبال شد.
اين واقعيت به اين معني است که نظير کشمکش ديکتاتوري شوروي با غرب، کشمکش مشابهي همواره بخشي از واقعيت ديکتاتوري جمهوري اسلامي خواهد بود تا زمانيکه يا آنها موفق شوند نظم جديدي به رهبري اسلامگرايان ايجاد کنند يا که جمهوري اسلامي پايان يابد. در رابطه با شوروي هم همينگونه بود که آنها در اميد بوجود آوردن کمونيسم جهاني بودند.
حالا تا زمانيکه اسلامگرائي جهاني يا محو شدن اشاعه دهندگان اصلي اش اتفاق نيافتاده است، هم جمهوري اسلامي و هم غرب نياز دارند ببينند که چگونه ميتوانند با هم معامله کنند. اين است که مسأله روابط غرب و جمهوري اسلامي براي اپوزيسيون ايران مهم است و به اين علت بارها در 28 سال گذشته مطرح شده است، و نظير روابط غرب و شوروي، که از يک سو يا عکس آن، براي اپوزيسيون شوروي تا به آخر مهم بود.
بتازگي بحثي در درون نشرياتي که همه اين سالها اساساً از موضع لابي ايست ها در ارتباط با روابط ايران و غرب حمايت کرده اند، آغاز شده است. نشرياتي که عمدتاً کسانيکه خواهان تغيير رژيم در ايران بوده و با لابي ايستها مخالف بودند را سانسور ميکردند.
اجازه دهيد تأکيد کنم که بحث کنوني در *درون* همان افراد است و حتي برخي از آن نشريات که اکنون به نظريات مخالف مواضع حاميان لابي ايست ها را اجازه طرح ميدهند از سوي همان کساني است که گروههاي حقوق بشر نظير بنياد مهر MEHR.ORG سانسور ميکردند، چرا که بنياد مهر همواره با سياست هاي خشنود سازي جمهوري اسلامي مخالفت کرده و خواستار تغيير رژيم بود.
معهذا بحث کنوني گرچه در درون همان حاميان لابي ايست ها جريان دارد به اعتقاد من خيلي مهم است چرا که من فکر ميکنم بحث کنوني کمک خواهد کرد بطور باز و آشکار موضوعاتي که در زير دعواها نهفته بودند روشن شوند و بحث هاي منطقي جايگزين فحاشي ها شوند چرا که بسياري از کساني که در بحث هاي کنوني درگيرند همقطاران سابق و حتي کنوني يکديگرند.
اين بحث هائي هستند که آغاز شده اند. اولين آنها مقاله زير از طرف آقاي محمد سهيمي در سايت پيوند بود:
http://www.payvand.com/news/07/may/1042.html
سپس مقاله زير از طرف حسن داعي در رد مقاله بالا بر روي اينترنت [http://www.gozareshgar.com/fileadmin/goz/user_files/LobbyRegime4.doc] منتشر شد و حتي سايت اخبار امروز با شگفتي نه تنها آتنرا سانسور نکرد [http://www.ghandchi.com/419-akhbare-rooz.htm] بلکه آنرا منتشر و روزها در صفحه اول نگهداشت:
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=9444
آخر سر هم مقاله زير از طرف آقاي رضا فاني يزدي در ايران امروز در رد مقاله حسن داعي که تأکيد موضع هميشگي ايشان و نشريه ايران امروز است که سالهاست بدون نوشته شدن اعمال ميشد و حوشبختانه بالاخره به روشني ايشان در اين نوشتار بيان کردند:
http://politic.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/12762/
هرچند سايت هاي پيوند [http://payvand.com/news]، ايران امروز [http://www.iran-emrooz.net] و اخبار روز [http://www.akhbar-rooz.com] همگي نظرات آنهائي که امثال بنياد مهر MEHR.ORG خواهان تغيير رژيم و پايان دادن به جمهوري اسلامي هستند را سانسور ميکنند، وليکن همه آنها حالا در اين بحث درگيرند که به عقديه من خيلي مهم است و اميدوارم بالاخره اين وضع باعث شود اين بحث در فضاي منطق انجام شود و نه فحاشي هاي متداول. همچنين اين مايه مسرت است که اين بحث ها در نشرياتي که در ايران فيلتر نميشوند منعکس شده است.
من اميدوارم همه اين نشريات که در ايران سانسور نيستند پراکسي سرور بر روي سايت هاي خود نصب کنند تا که مردم ايران بتوانند نقطه نظرات مختلف را که توسط جمهوري اسلامي سانسور ميشوند با استفاده از پراکسي انها ببينند، نظراتي نظير همين بحث. اگر آنها واقعاً به دموکراسي که ادعا ميکنند معتقدند، و حتي گروه هاي لابي ايست که مدعي دموکراسي هستند وقتي در غرب براي جمهوري اسلامي لابي ميکنند، اينگونه ادعاي خود را ثابت کنند. اين ها مسائل خصوصي نيست و درباره فيلترينگ نطرات سياسي است.
آيا چنين کاري منصفانه تر نيست که خوانندگان ايراني که از ديدن سايت هائي که جمهوري اسلامي تأييد نميکند محروم باشند فقط به اين دليل که جمهوري اسلامي ميتواند ميليونها دلار پول مردم ما را صرف فيلترينگ اينترنت براي کوتاه کردن دست خود مردم ما از اينترنت کند. آيا همه سايت هاي فيلتر شده سايت هاي پورنوگرافي هستند آنگونه که جمهوري اسلامي در گذشته ادعا ميکرد. تا کي خود سانسوري!
به اميد جمهوری آينده نگر، فدرال، دموکراتيک، و سکولار در ايران
سام قندچي، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com/
23 ارديبهشت 1386
April 28, 2007
متن مقاله به زبان انگليسي
http://www.ghandchi.com/473-IRILobbyEng.htm
مطالب مرتبط
لطفاً فصل دوازدهم ويراش جديد کتاب ايران آينده نگر را ملاحظه فرمائيد
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIran.htm#12
---------------------------------------------------------
مقالات تئوريک
http://www.ghandchi.com/
فهرست مقالات
http://www.ghandchi.com/SelectedArticles.html
اشتراک در:
پستها (Atom)
پستها
